ำพัง
ต่อมาเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย จึงเปิดตาค่ายกลต้อนรับการมาเยือนของร่างที่คุ้นเคยทันที
“ฮ่าๆ ๆ…อันหลินเสร็จธุระไวปานนี้เชียวเหรอ จะได้ดื่มกับนายสักทีนะ” ชุยเจ๋อลุกขึ้น ปรี่เข้าไปต้อนรับด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
จากนั้นรอยยิ้มของเขาก็แข็งค้างบนใบหน้า
ทำไมคนที่นั่งอยู่บนสุนัขถึงเป็นอันหมิงชวนล่ะ!
คุณพระ! ที่อันหมิงชวนอุ้มนั่งอันหลินเหรอ อันหลินกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้วเหรอ!
อันหมิงชวนวางอันหลินลงพื้นเบาๆ หายใจหอบเล็กน้อย
ชุยเจ๋อสาวเท้าก้าวฉับๆ ทำหน้าจกใจอย่างปิดไม่มิด “หมิงชวน อัน…อันหลินเป็นอะไรไป”
“เขากำลังฝึกวิชาอยู่ จะกลายเป็นมนุษย์น้ำแข็งสามวัน ผมพาเขามาที่นี่เพื่อความปลอดภัยของเขา” อันหมิงชวนพูดพลางเงยหน้าขึ้นมองแสงแดดที่เจิดจ้า พูดอย่างคาดหวังว่า “ตากแดดอยู่ตรงนี้แหละ ดูว่าแสงอาทิตย์พอจะให้ความอบอุ่นกับลูกผมบ้างได้ไหม…”
ชุยเจ๋อมองท่อนน้ำแข็ง ไม่รู้ว่าควรจะแสดงสีหน้าแบบไหน ไม่มีอะไรที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ!
ตอนนี้อันหลินตกอยู่ในสภาวะที่มหัศจรรย์อย่างยิ่ง เขาไม่ได้หลับใหลแต่อย่างใด
จักษุประสาท โสตประสาทของเขาไม่ได้รับผลกระทบ มีแค่ร่างกายที่ถูกความเย็นกัดกร่อนไม่หยุดไม่หย่อนเท่านั้น
มันเป็นความเย็นอย่างมหันต์ที่แม้แต่วิญญาณก็รู้สึกเจ็บปวดไปด้วย พลังความเย็นแบบนี้ทำให้เขาทรมานเหลือเกิน
เขามองเห็นสีหน้าที่กระวนกระวายของพ่อ สีหน้าที่เป็นห่วงปนความสงสัยของชุยเจ๋อ มองเห็นต้าไป๋ที่ยืน
