อยู่ตรงหน้าเขาสบตาเขาด้วยดวงตากลมมนที่เบิกกว้างของมัน
จู่ๆ ต้าไป๋ก็ยิ้มชั่วร้าย
มันส่งกระแสจิตมาว่า ‘พี่อัน เจ้ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า พูดได้ไหม’
อันหลิน “…”
เขาแสดงท่าทางอะไรไม่ได้เลย มีแค่สติสัมปชัญญะที่ยังตื่นตัว แต่สื่อสารไม่ได้
จากนั้นเขาก็เห็นต้าไป๋ล้วงมือถือออกมาต่อสายหาใครบางคน
“ฮัลโหล สวีเสี่ยวหลาน ตอนนี้อันหลินกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว อยากมาดูหน่อยไหม”
“ไม่เป็นไร! ไม่ต้องวิตก มีเวลาชมแค่สามวันนะ อย่าพลาดโอกาส เพราะเวลาไม่หวนคืน”
“อืม ข้าจะส่งพิกัดให้ หึๆ ๆ…โฮ่ง!”
สายตัดไปแล้ว จากนั้นก็โทรหาอีกคนต่อ
“ฮัลโหลเซวียนหยวนเฉิง ตอนนี้อันหลินกลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว อยากมาดูหน่อยไหม”
“อย่าวู่วาม! ไม่ต้องแก้แค้น เขาแปลงร่างเอง มีเวลาชมแค่สามวันนะ”
“อย่าพลาดโอกาส เพราะเวลาไม่หวนคืน หึๆ ๆ…ข้าจะส่งพิกัดให้…โฮ่ง!”
จากนั้นต้าไป๋ก็ทำหน้าสับสน
“น่าเสียดาย รู้สึกว่าจะไม่มีเบอร์ของสาวสวยหลิวเชียนฮ่วนนะ…โฮ่ง!”
ภายในน้ำแข็ง อันหลินอัดอั้นตันใจเหลือเกิน
ให้ตายสิ! เรียกให้คนมาชมเจ้านายของตัวเองงั้นเหรอ
เหอะๆ ต้าไป๋เติบโตแล้วสินะ อีกสามวันถ้าเขาออกมา เขาจะกินเนื้อหมา!
สวีเสี่ยวหลานกับซูเฉี่ยนอวิ๋นมาถึงก่อนใคร พวกนางเหาะลงจากฟ้า หยุดลงตรงหน้าอันหลิน
สิ่งที่ทำให้อันหลินปลื้มใจก็คือ ใบหน้าของพวกนางมีความกังวลทั้งคู่ ไม่ไร้จิตใจเหมือนต้าไป๋
“อันหลิน เจ้าเป็นอะไร พูดสิ อย่าทำให้ข้าตกใจนะ!” ดวงหน้างดงามของ
