สวีเสี่ยวหลานมีแต่ความตื่นตระหนก มือขาวผ่องดุจหยกตบชั้นน้ำแข็งเบาๆ พยายามจะปลุกเขา
“เสี่ยวหลานใจเย็นๆ เกิดเผลอตบสหายอันหลินจนแตกละเอียดจะแย่เอานะ” ซูเฉี่ยนอวิ๋นรีบเข้าไปห้ามสวีเสี่ยวหลาน
“งั้นข้าจะใช้ไฟ!”
ปลายนิ้วเรียวของสวีเสี่ยวหลานมีลูกไฟสีทองผุดขึ้นมา ทิ่มไปที่แผ่นน้ำแข็งตรงหน้า
ลูกไฟแฝงด้วยพลังที่มีอานุภาพรุนแรงยิ่ง จะว่าไปอันหลินรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นจริงๆ นะ
ความรู้สึกเหมือนอยู่ท่ามกลางความหนาวเหน็บ จู่ๆ ก็เจอความอบอุ่น!
อันหลินดีใจยกใหญ่ สวีเสี่ยวหลานดีที่สุด!
“โธ่! เสี่ยวหลานใจเย็นๆ เกิดพลาดท่าเผาสหายอันหลินจะแย่เอานะ!” ซูเฉี่ยนอวิ๋นรีบเข้ามาห้ามปรามสวีเสี่ยวหลาน
อันหลิน “…”
สวีเสี่ยวหลานขมวดคิ้ว แต่สุดท้ายก็หยุดใช้ไฟ เพราะนางพบว่าเปลวไฟของตนไม่อาจทำให้ชั้นน้ำแข็งด้านนอกสุดละลายได้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่น้ำแข็งธรรมดา
ด้วยเหตุนี้ อันหลินจึงสูญเสียแม้กระทั่งความอบอุ่นเสี้ยวสุดท้ายไป
เขาตกอยู่ในสภาวะที่หนาวเหน็บไร้ที่สิ้นสุดอีกครั้ง ทรมานชะมัดยาด
ถ้าร้องไห้ได้ เขาคงน้ำตาอาบหน้าไปนานแล้ว
เขาอยากให้สวีเสี่ยวหลานเผาต่อไปเหลือเกิน ซูเฉี่ยนอวิ๋นทำไมต้องห้ามสวีเสี่ยวหลานด้วย…
ในตอนนั้นเอง อันหมิงชวนเดินเข้ามา เมื่อเห็นสวีเสี่ยวหลานก็ดีใจยิ่งนัก
“หนูคือสวีเสี่ยวหลานใช่ไหม ฉันเป็นพ่อของอันหลิน ชื่ออันหมิงชวน!” อันหมิงชวนมองสวีเสี่ยวหลานด้วยความเอ็นดู
ใบหน้างดงามของสวีเสี่ยวหลานมีรอยยิ้ม
