บางๆ ตอบอย่างสุภาพอ่อนโยนว่า “สวัสดีค่ะคุณลุงอัน ได้ยินอันหลินพูดถึงคุณลุงนานแล้ว อืม…ฉันมีของขวัญเล็กๆ น้อยๆ อยากมอบให้คุณลุงอยู่พอดี”
อันหมิงชวนกรับยาวิเศษและเครื่องรางป้องกันตัวที่สวีเสี่ยวหลานมอบให้อย่างปลาบปลื้ม ยิ่งมองว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้ก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตา
เมื่อซูเฉี่ยนอวิ๋นรู้ว่าอันหมิงชวนเป็นพ่อของอันหลิน ก็หยิบประคำสงบจิตออกมายัดใส่มืออันหมิงชวนเช่นกัน
อันหมิงชวนตะลึงกับรูปโฉมงามล่มเมืองของซูเฉี่ยนอวิ๋น ถึงจะอายุปูนนี้แล้ว แต่ใจก็เผลอกระตุกวูบ ซูเฉี่ยนอวิ๋นเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดในบรรดาผู้หญิงที่เขาเคยเจอ
พอเขารู้ว่าซูเฉี่ยนอวิ๋นก็สนิทกับอันหลินเหมือนกัน ก็เชิญหญิงสาวทั้งสองคนไปดื่มชา พูดคุยสัพเพเหระในศาลาอย่างเริงร่า แม้ซูเฉี่ยนอวิ๋นจะพูดภาษาจีนไม่ได้ แต่ไม่เป็นไร สวีเสี่ยวหลานแปลได้
อันหมิงชวนเล่าเรื่องสนุกในโลกมนุษย์รวมถึงเรื่องในวัยเด็กของอันหลิน สวีเสี่ยวหลานกับซูเฉี่ยนอวิ๋นบอกเล่าสิ่งได้เจอได้ยินในแดนจิ่วโจว ทั้งสามพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เข้ากันได้ดี สบายใจเฉิบ
ต้าไป๋ก็อิงแอบแนบชิดซูเฉี่ยนอวิ๋นกับสวีเสี่ยวหลานอย่างระริกระรี้ ทั้งแอ๊บแบ๊ว ปล่อยเนื้อปล่อยตัว สบายอุรายิ่งแล้ว
มีแค่คนน่าสงสารคนหนึ่งที่ถูกแช่แข็งนอนอยู่ในมุมที่ถูกลืมเพียงลำพัง ฟังเสียงหัวเราะภายในศาลาเงียบๆ
แสงแดดบนท้องฟ้าที่สาดส่องลงมา ให้ความอบอุ่นแก่ธรณิน ลอดผ่านชั้นน้ำแข็งโปร่งใส แต่ไม่อาจทำให้หัวใจขอ
