็เห็นพ้องต้องกัน
ใช่ว่าพวกเขาจะไม่คิดอะไรกับเทพศพ เพียงแต่ว่าเทพศพยิ่งใหญ่และน่ากลัวขนาดนี้ ต่อให้พวกเขาใจกล้าแค่ไหน ก็ไม่กล้าทำเช่นนี้ ผู้ที่กล้าทำแบบนี้ มีแค่อันหลินเพียงคนเดียว เขาทั้งทำให้รู้สึกอิจฉาและชื่นชม!
“นี่! พวกคุณอย่าเข้าใจผิด เรื่องไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิด!” ในที่สุดอันหลินก็รู้แล้วว่าพวกเขากำลังพูดถึงอะไร จึงรีบพูดแก้ตัวเป็นพัลวัน
“ผู้อาวุโสอันหลินไม่ต้องชี้แจงหรอก คุณเป็นคนช่วยชีวิตพวกเราไว้ คุณแข็งแกร่งขนาดนี้ มีรสนิยมพิลึกหน่อยก็ไม่แปลกหรอก พวกเราไม่ล้อคุณหรอก” ลู่เสวี่ยก็ก้าวออกมา พูดด้วยสีหน้าจริงจังเช่นกัน
ขณะนั้นเอง ไหล่ของอันหลินก็ถูกตบอย่างแรง
เขาเหลียวหลัง เห็นแววตาที่อ่อนโยนและหนักแน่นของพ่อ
“ลูก พ่อเชื่อมั่นในความสามารถของลูกอย่างไร้ข้อกังขา ข้อนี้ลูกไม่เคยทำให้พ่อผิดหวังเลย”
“เรื่องระหว่างชายหญิงพ่อก็ไม่อยากยุ่งมากเกินไป…”
“แต่ที่จริงแล้วเรื่องนี้พ่อไม่เห็นด้วย พ่อจะพูดให้ฟัง…”
อันหมิงชวนเริ่มร่ายข้อดีข้อเสียไม่ขาดสาย อันหลินฟังที่อันหมิงชวนพูดจนจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว
พูดบ้าอะไรกัน ไม่ใช่อย่างที่ทุกคนเลยสักนิด!
อันหลินจนปัญญา ทำได้แค่ตัดบทเลี่ยงประเด็นนี้ เสนอความเห็นว่าให้ทุกคนถอยไปยังเขตปลอดภัยก่อน
เทพศพไม่ตาย ทุกคนก็คิดเช่นเดียวกันว่าถอยก่อนเป็นดี จึงปฏิบัติตามคำสั่งของอันหลิน
อันหลินขี่ต้าไป๋ครุ่นคิดถ้อยคำวลี เขาเริ่มไม่รู้แล้วว่าควรจะอธิบายเรื่องเมื
