เหมือนกระรอกที่เคี้ยวอาหารไม่หยุด
ตงฟางเสวี่ยกะพริบดวงตาคู่งาม รู้ว่าเรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอควรรู้ ก็เข้าอกเข้าใจไม่เอ่ยถึงมัน กลับกันเธอนำผลไม้ออกมาเป็นก่ายเป็นกองอย่างใส่ใจ ให้พวกอันหลินได้ชิม
กล่าวคือ ค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไปด้วยความผ่อนคลายอย่างยิ่ง
คฤหาสน์ของตงฟางเสวี่ยมีห้องว่างหลายห้อง อันหลินกับเถียนหลิงหลิงจึงถือโอกาสค้างที่บ้านเธอ
อันหลินยังยืมโน้ตบุ๊คจากตงฟางเสวี่ยมาด้วย อ้างว่าจะเล่นอินเตอร์เน็ต
ตงฟางเสวี่ยไม่คิดอะไร ยกโน้ตบุ๊คของตัวเองให้เขายืม
ดึกสงัดเงียบสงบ
ภายในห้องห้องหนึ่งของคฤหาสน์ อันหลินกับต้าไป๋สุมหัวกัน ลมหายใจของทั้งคู่ถี่กระชั้น
“พี่อัน เจ้าบอกว่าภาพของหญิงงามที่โป๊เปลือยนับหลายร้อยคนอยู่ในเจ้าเครื่องนี้งั้นหรือ” ต้าไป๋พูดพลางชี้โน้ตบุ๊ตอย่างลุ้นระทึก
“ใช่แล้ว อย่าดูถูกปัญญาของมนุษย์เชียวนะ อย่าว่าแต่รูปโป๊ของสาวสวยหลายร้อยคนเลย วิดีโอของพวกนางข้าก็หามาได้เหมือนกัน!” อันหลินพูดอย่างจริงจัง
“วิดีโอก็คือรูปที่เคลื่อนไหวได้ในโทรทัศน์นั่นใช่ไหม คุณพระ ทำไมถึงได้มีผู้หญิงที่ยอดเยี่ยมปานนี้! โฮ่ง!” ดวงตากลมมนของต้าไป๋เบิกกว้าง แลบลิ้นออกมาโดยไม่รู้ตัว
“ใช่แล้ว บนโลกใบนี้ไม่ไร้ซึ่งเทพธิดาที่สร้างความสุขแก่ชายโสด”
“สร้างความสุขให้หมาโสดด้วย โฮ่ง!”
“นี่เป็นความรักที่ไร้พรมแดน ไม่แบ่งเผ่าพันธุ์ด้วย!”
“ความรักไร้พรมแดน โฮ่ง!”
หนึ่งคนหนึ่งสุนัขเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ขณะเ
