มื้อค่ำวันนี้ทั้งสามคนกินอย่างอิ่มหนำ กินเสร็จก็นั่งดูทีวีบนโซฟา
อันหลินดูรายการโทรทัศน์ในระยะสองปีนี้ รู้สึกว่าน่าเบื่อขึ้นทุกวัน แทบจะถูกเด็กหนุ่มที่ไร้ฝีมือการแสดง ไม่มีทักษะด้านการร้องเพลงยึดพื้นที่หมดแล้ว อาศัยหน้าตาหากิน
หากดูทีวีเพื่อดูความหล่อสวยละก็ อืม…แล้วจะดูไปทำพระแสงอะไร!
หน้าตาเขาดีกว่าหนุ่มๆ พวกนั้นเสียอีก ถ้าอยากจะดูคนหล่อจริงๆ แค่ส่องกระจกก็โอเคแล้ว
ถ้าอยากดูสาวสวยละก็ ข้างๆ ก็มีโฉมงามคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย แถมเธอยังเป็นนักร้องที่มีความสามารถเหนือชั้น โด่งดังไปทั่วประเทศ
เมื่อคิดได้ดังนั้น อารมณ์อยากดูทีวีของอันหลินก็ลดลงกว่าเดิม
จึงล้วงมือถือออกมาเล่นเกมลีคออฟคิง
“โลลิน้อย เข้าเกม เล่นลีคออฟคิงกัน!” สองมือของอันหลินกำมือถือด้วยท่าทางอยากเล่นเต็มทน
เถียนหลิงหลิงมองอันหลินตาขวาง “ทำไมจู่ๆ ถึงอยากเล่นเกมขึ้นมาล่ะ”
“เพราะอยากรังแกเธอน่ะสิ! มาแข่งกันหน่อย!” อันหลินตอบอย่างเถรตรง
“เหอะๆ นายคิดว่าวิธีท้าทายแบบนี้จะใช้ได้ผลกับฉันงั้นเหรอ” เถียนหลิงหลิงแสยะยิ้ม
“ทำไม ไม่กล้าเหรอ”
“ดีมาก…นายยั่วโมโหฉันสำเร็จแล้ว ตายซะเถอะเจ้าขยะ!”
เถียนหลิงหลิงถลึงตาใส่อันหลิน ล็อคอินแล้วชวนเข้าร่วมเกม
สงครามอันดุเดือดได้เริ่มขึ้นแล้ว
จากนั้นเถียนหลิงหลิงก็ถูกย่ำยีจนแพ้ยับเยิน แพ้ราบคาบ แพ้ไม่เป็นท่า แพ้จนหมดรูป…
เธองงไปหมดแล้ว
“โอ้โฮ! นายเก่งขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร!”
“ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้…”
ถ
