ลังเลครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ขับไล่ไสส่งแฟนคลับสองคนนี้ไปด้วยความสามารถทั้งหมดที่มี
ล้อกันเล่น ให้ผู้ชายที่บ้าคลั่งสองคนอยู่กับตนเพียงลำพัง ใครจะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
“พูดเสร็จแล้วเหรอ จะว่าไปกัปตันอย่างนายไม่ได้เป็นกันง่ายๆ เลยนะ” เถียนหลิงหลิงลูบปอยผมสีมารูนข้างขมับ ใบหน้าน่ารักจิ้มลิ้มเปื้อนยิ้มหวาน
อันหลินนั่งข้างเถียนหลิงหลิงเอนพิงต้าไป๋อย่างหมดเรี่ยวแรง ไม่อยากพูดอะไร
เขาปล่อยสายฟ้าในย่านการค้าของเมืองหลวงสุดชีวิต จากนั้นก็รีบรุดไปประกันตัวคนที่มณฑลอวี้ ซ้ำยังถูกหวงซานซานด่าถึงสองรอบ ความทุกข์ระทมแบบนี้ใครเล่าจะเข้าใจ
ความกดดันของกัปตันทีม ไม่ได้หนักธรรมดา…
ปัญหาของซูเฉี่ยนอวิ๋นน่าจะคลี่คลายแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าเหยาหมิงซีกับหูก้วนจะเก็บตัวหน่อย จดจำคำพูดของเขา แค่นั้นเขาก็ขอบคุณสวรรค์แล้ว
ผ่านไปครู่หนึ่ง มือถืออันหลินก็แผดร้องขึ้นมาอีกครั้ง
เมื่อเขาก้มมอง ก็พลันสะดุ้งโหยง หวงซานซานอีกแล้ว!
คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกแล้วหรอกนะ…ในใจอันหลินเรียกได้ว่าตุ้มๆ ต่อมๆ
“ฮัลโหลพี่ซานซาน มีธุระอะไรเหรอ”
“อันหลิน! ถังซีเหมินใช่คนของนายหรือเปล่า!”
อันหลินชะงักไป ถังซีเหมินเป็นรุ่นพี่ปีสี่ ก่อนแยกกันบอกว่าจะไปหาเพื่อนเก่า ดูท่าทางเป็นคนที่สุขุมใช้ได้ น่าจะไม่สร้างปัญหาอะไรได้
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ทำใจดีสู้เสื้อ “อืม…ใช่แล้ว ถังซีเหมินเป็นสมาชิกของฉัน”
“ฮะ! อันหลินนายนี่มันจริงๆ เลย
