จึงไม่มีความจำเป็นจะต้องตามไป
มีแค่เถียนหลิงหลิงที่ยังตามอันหลินไม่ห่าง ไม่มีเหตุผลอื่น แค่เพราะต้าไป๋ขี่สบายมากเหลือเกิน
ในศูนย์กักกันพิเศษแห่งหนึ่งในมณฑลอวี้
อันหลินประกันตัวเหยาหมิงซีกับหูก้วนออกมา
พอทั้งคู่เห็นอันหลินก็ตื้นตันจนนัยน์ตาแดงก่ำ
“พี่อัน ขอโทษนะ สร้างปัญหาให้ท่านแล้ว ข้าเป็นคนเสนอความคิดให้ลองแสดงกายกรรมเอง จะดุจะด่าก็มาลงที่ข้าได้เลย” หูก้วนจ้องอันหลินด้วยแววตาที่เร่าร้อน
“พี่อัน ข้าผิดเอง เพราะข้าไม่ดูแลศิษย์น้องหูก้วนให้ดี แถมยังทำเรื่องโง่งมเช่นนี้กับเขาอีก ข้ายอมรับความผิดทั้งหมดเอง!” เหยาหมิงซีทำหน้ารู้สึกผิดและละอายใจ จ้องอันหลินไม่วางตา
อันหลินหายใจดังเฮือกอีกครั้ง เขากลัวผู้ชายจ้องเขาด้วยสายตาแบบนี้ที่สุด ขนลุกชูชันไปหมด
เขาอบรบอุดมคติทางการเมืองกับทั้งคู่อย่างละเอียดลึกซึ้งด้วยความจริงจัง กินเวลากว่าหนึ่งชั่วโมง
แฟนคลับสองคนฟังไอดอลอบรมอย่างทั้งใจและเข้าถึงอารมณ์มาก ถึงขั้นหยิบสมุดขึ้นมาจดเนื้อหาสำคัญไว้
เถียนหลิงหลิงมองดูด้วยความตกใจ ของที่น่าเบื่อขนาดนี้ แต่พวกเขากลับมีชีวิตชีวาขนาดนี้ เปิดโลกทัศน์ใหม่ให้เธออย่างแท้จริง
ขณะที่เถียนหลิงหลิงกำลังสัปหงก หลังพิงต้าไป๋งีบหลับอยู่นั้น อันหลินก็พูดสิ่งที่ต้องพูดจบแล้ว
“พวกเจ้าไปได้แล้ว ครั้งหน้าต้องระวังให้มาก”
อันหลินพูดจนเหนื่อยใจ จึงให้ทั้งคู่ออกไป
ไม่คิดว่าทั้งคู่จะไม่ทำตาม ยังอยากอยู่ข้างกายอันหลิน
อันหลิน
