งนายใช่ไหม!”
“เอ่อ…ใช่แล้ว” อันหลินงงไปหมดแล้ว ลางสังหรณ์ร้ายๆ ผุดขึ้นในใจ
“รีบมารับตัวไป สองคนนั้นถูกจับข้อหาแสดงกายกรรมที่งานวัด!” หวงซานซานตวาด
อันหลินงงยิ่งกว่าเดิมเมื่อได้ฟัง “อะไรนะ แสดงกายกรรมทำไมต้องจับด้วยล่ะ”
หวงซานซานพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “นายเคยเห็นการแสดงอกทุบหินที่ใช้หน้าอกทับก้อนหินจนแตกจริงๆ ไหม นายเคยเห็นการแสดงกลืนกระบี่ที่เคี้ยวกระบี่แล้วกลืนลงท้องจริงๆ หรือเปล่า นายเคยเห็นการแสดงพ่นไฟที่ไม่ได้ดื่มน้ำมันหรือแอลกอฮอล์ แต่พ่นออกจากปากเลยบ้างหรือเปล่า หา!”
อันหลินปาดเหงื่อตอบว่า “ไม่เคยเห็น…”
หวงซานซานยิ้มแสยะ “คนที่มาร่วมงานวัดได้เห็นกันหมดแล้ว”
อันหลินเสียการทรงตัว ตกใจจนยืนไม่อยู่ “เวรเอ๊ย!”
“แต่เห็นแก่ที่เหยาหมิงซีกับหูก้วนไม่ขัดขืนตอนที่หน่วยรบพิเศษคุมตัว และยอมรับผิดแต่โดยดี เรื่องนี้ฉันจะไม่รายงานสรวงสวรรค์ ฉันจะส่งพิกัดให้ นายรีบมารับพวกเขาไป แล้วอบรมอุดมการณ์ทางการเมืองกับพวกเขาหน่อย!” เสียงของหวงซานซานแว่วมา
“ได้ ฉันจะอบรมพวกเขาเป็นอย่างดีเลย!”
อันหลินนึกเสียใจที่ปล่อยพวกเขาพักตามอัธยาศัย สร้างปัญหาให้เขาแท้ๆ
“ฮึ่ย หางานให้ฉันอีกแล้ว อยากตายหรือไง!” หวงซานซานสบถแล้ววางสายทันที
อันหลินถอนหายใจ เปิดมือถือแล้วขี่สุนัขเหาะไปตามพิกัดที่หวงซานซานส่งมา
สวีเสี่ยวหลานกับซูเฉี่ยนอวิ๋นอยู่เดินเล่นในเมืองหลวงต่อ เรื่องประกันตัวเป็นหน้าที่ของกัปตัน ไม่เกี่ยวกับพวกนาง
