ระบบแจ้งเตือนว่า ‘คุณกับหวงซานซานไม่ได้เป็นเพื่อนกัน ส่งคำขอเป็นเพื่อนเพื่อสนทนา’
ต้าไป๋สะดุ้งโหยงเมื่อได้ฟังคำแปลจากอันหลิน “ฮะ พี่ซานซานลบข้าทิ้งหรือ ทำไมเป็นแบบนี้ ข้าทำอะไรผิดไปหรือ ไม่สิ พี่อันหลอกข้าแน่ๆ! โฮ่ง!”
พิมพ์ข้อความกับแปลล้วนเป็นความรับผิดชอบของอันหลิน ต้าไป๋คิดว่าตัวเองโดนหลอก
อันหลินเบือนหน้าหนีอย่างเย็นชา ไม่อยากสนใจต้าไป๋
ต้าไป๋ยื่นมือถือให้สวีเสี่ยวหลาน อ้อนวอนอย่างน่าสงสารว่า “เซียนหญิงหลานหลาน เจ้าช่วยดูหน้าต่างสนทนาหน่อย เป็นอย่างที่พี่อันว่าจริงไหม”
สวีเสี่ยวหลาน “…”
นางดูแวบหนึ่ง คิดในใจว่าสมกับเป็นต้าไป๋ จึงคืนมือถือให้ต้าไป๋เงียบๆ คร้านจะอธิบาย
ต้าไป๋เห็นสีหน้าที่เหยียดหยามของสวีเสี่ยวหลานกับอันหลิน สุดท้ายก็ตระหนักได้ถึงความผิดปกติของเหตุการณ์
มันพึมพำกับตัวเองว่า “หรือวิธีจีบสาวของข้าไม่ถูก แต่สาวสวยแบบนี้ ควรจะจีบแบบนี้ไม่ใช่หรือ”
มุมปากอันหลินกระตุกยิกๆ เขาอยากใช้โอกาสนี้ให้ต้าไป๋สำนึกรู้ถึงปัญหาของตัวเอง ไม่คิดว่ามันกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด หมดทางเยียวยาแล้ว!
ในตอนนั้นเอง จู่ๆ มือถือเขาก็ดังขึ้น
เมื่อล้วงออกมาดู เป็นสายเรียกเข้าจากหวงซานซาน
ไม่หรอกมั้ง หรือเพราะต้าไป๋พูดจาแทะโลมเลยมาเล่นงาน
อันหลินกระวนกระวายใจ แต่ก็รับสายอยู่ดี
“ฮัลโหลพี่ซานซาน มีธุระอะไรเหรอ”
“อันหลิน!” เสียงกร้าวของหวงซานซานดังมาจากปลายสาย “เหยาหมิงซีกับหูก้วนเป็นสมาชิกในความดูแลขอ
