มจ่ายหินวิญญาณเป็นค่าชดใช้
หวงซานซานถอนหายใจเมื่อได้ฟังคำอธิบายจากอันหลินแล้ว ไม่รับหินวิญญาณ เห็นแก่ที่เหตุการณ์ไม่ส่งผลกระทบมากนัก เพียงแค่ตักเตือนทุกคน ไม่ถือสาเอาความอะไรอีก
อันหลินหยิบยาสีเขียวเม็ดหนึ่งออกจากแหวนมิติ ยื่นให้หวงซานซาน
“นายทำอะไรน่ะ ฉันไม่รับสินบน!” หวงซานซานมองอันหลินตาขวาง
“โธ่ ได้พบกันอีกครั้ง ย่อมต้องมีของขวัญให้เพื่อนเก่าสิ เธอว่าใช่หรือเปล่า นี่เป็นยาชิงเสิ่นคงความอ่อนเยาว์ มีสรรพคุณช่วยให้ขาวกระจ่างใสและคืนความเปล่งปลั่งให้ผิว…” อันหลินยัดยาใส่มือหวงซานซาน
ร่างกายหวงซานซานปฏิเสธ แต่ในใจกลับรับไว้ด้วยใจจริงแล้ว สุดท้ายก็รับยาเม็ดนี้ไว้ด้วยท่าทีที่แสร้งไม่เต็มใจ
“เหอะ มาโลกมนุษย์แล้วไม่บอกข้าสักคำ ก่อเรื่องแล้วกลับให้ฉันมาตามเช็ด นายยังพูดมาได้ว่าเราเป็นเพื่อนเก่า” หวงซานซานเบะปากบ่นอุบ แต่สีหน้ากลับผ่อนคลายลงเยอะโข
“ฉันไปละ มีอะไรติดต่อกันทางมือถือ!”
หวงซานซานโบกมือส่งๆ เดินบิดเอวคอดกิ่วจากไป
“ซานซานเดินทางโดยสวัสดิภาพนะ” อันหลินโบกมือลาอย่างเป็นมิตร
นิสัยของหวงซานซานร้อนแรงมากขึ้นทุกวันแล้ว รูปร่างก็ด้วย
ต้าไป๋จึงตื่นเต้นเหมือนกระดี่ได้น้ำ
“พี่อันๆ นางก็เป็นเพื่อนที่เจ้ารู้จักหรือ แนะนำหน่อย! โฮ่ง!”
“ได้…ไปซื้อมือถือให้เจ้าก่อน นางไม่มียันต์ส่งสาร”
อันหลินพูดกับต้าไป๋เสร็จก็ชี้ไปที่ซูเฉี่ยนอวิ๋น พูดเสียงเข้มว่า
“เจ้าก็ด้วย!”
ซูเฉี่ยนอวิ๋นพยักหน้าอย่างรู้ส
