ไมเป็นพวกเธออีกแล้ว!” หวงซานซานถลึงดวงตาอัลมอนด์ เกิดความรู้สึกอยากจะซัดคนขึ้นมาชั่ววูบ
เถียนหลิงหลิงกะพริบตาปริบๆ “พี่ซานซาน ทำไมถึงบอกว่า ‘พวกเธออีกแล้ว’ ล่ะ”
“ครั้งก่อนตอนอยู่เมืองหรง พวกเขาปล่อยพลังเผาท้องฟ้าทั้งผืน” หวงซานซานพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“คุณพระ! ถึงว่าพวกเขาคล่องแคล่วขนาดนี้ ถึงว่าพวกเขาก่อเรื่องแล้วไม่รู้สึกผิดเลย ที่แท้ก็มีประวัติมาก่อนนี่เอง!” เถียนหลิงหลิงตกตะลึง
สวีเสี่ยวหลาน “…”
อันหลินเกาหัวแก้เก้อ “คือว่า…กรณีพิเศษวิธีการพิเศษ เธอฟังฉันอธิบายก่อน…”
…
เม็ดฝนค่อยๆ ซา เมฆดำสลายไป แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องพสุธาอีกครั้ง
ผู้คนที่พ้นผ่านสายฟ้าคำราม มรสุมลมฝนชะล้างปรากฏบนท้องถนนอีกครั้ง
พวกเขายังคงพูดคุยถึงฟ้าฝนที่น่ากลัวครั้งนี้ บ้างก็โพสต์ในแวดวงเพื่อน บ้างก็โพสต์ลงเวยป๋อ
สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องที่ใหญ่โตอะไร โพสต์แวดวงเพื่อนกับเวยป๋อเพียงวิธีปลดปล่อยอารมณ์และความปรารถนาจะโอ้อวดอะไรบางอย่างเท่านั้น
ส่วนคนอีกส่วนที่ตื่นตกใจ อย่างมากก็แค่ก่นด่า ไม่นานก็ลืมเลือนไป
บนโลกใบนี้มีเรื่องเหนือธรรมชาติถมถืด เรื่องนี้นับไม่ได้ด้วยซ้ำ เหตุการณ์ใดก็ตามที่น่าเหลือเชื่อ หากวิเคราะห์ลึกๆ ก็ใช้วิทยาศาสตร์มาอธิบายได้เหมือนกัน
หากว่าอธิบายไม่ได้จริงๆ ก็พูดว่าเป็นการฉายโฆษณาของเกมก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้
สวีเสี่ยวหลาน ซูเฉี่ยนอวิ๋น อันหลิน และสุนัขตัวนั้นต่างก็ขอโทษด้วยความจริงใจ และยอ
