อยู่ข้างๆ
พอต้าไป๋เห็นซูเฉี่ยนอวิ๋นมาแล้วก็หยุดสำแดงเดช
เถียนหลิงหลิงก็โล่งใจ เพื่อไม่ให้เหตุการณ์บานปลาย จึงเอ่ยปากห้ามปรามว่า “ในเมื่อหาเจอแล้ว ก็ทำให้เมฆดำบนท้องฟ้าหายไปเถอะ”
“เมฆดำหายไปเหรอ เธอโง่หรือไง” อันหลินมองเถียนหลิงหลิงอย่างดูแคลน
เถียนหลิงหลิงอ้าปากหวอ “ฮะ”
“เมื่อกี้ทั้งฟ้าผ่า ไหนจะลมพัดอีก จู่ๆ จะให้เมฆดำหายไปตอนนี้ เธอว่าคนอื่นจะคิดยังไง มันไม่สมจริงเลยไหมเล่า!” อันหลินพูดอย่างจริงจัง
“งั้นนายหมายความว่า…” ดวงตาสุกใสของเถียนหลิงหลิงเบิกกว้าง ในใจพลันมีความคิดบางอย่างผุดขึ้นมา
“แน่นอนว่าให้ท้องฟ้าปล่อยฝนน่ะสิ!” อันหลินพูดอย่างเคร่งขรึม
สวีเสี่ยวหลานกับซูเฉี่ยนอวิ๋นก็เห็นด้วยกับความคิดของอันหลินเช่นกัน มองเขาด้วยแววตาชื่นชม
ทั้งสามจึงใช้ประโยชน์จากพยับเมฆบนท้องฟ้า เสกคาถาพิรุณกระหน่ำ
ซ่า…
สายฝนเทกระหน่ำแล้ว…
เถียนหลิงหลิงรู้สึกอึดอัดในใจ ทำตามวิทยาศาสตร์เหรอ
ฟังแล้วเหมือนจะมีเหตุผลมาก แต่ก็รู้สึกว่ามีบางอย่างทะแม่งๆ อยู่ดี
ผลัก!
หญิงผมยาวรูปร่างสะโอดสะโอง สวมชุดสีดำรัดกุม เตะประตูดาดฟ้าออก พุ่งเข้ามาหาพวกอันหลินพร้อมกับนักพรตหลายคน
“ฉันหวงซานซาน หัวหน้าทีมทีมสองแห่งหน่วยรบพิเศษ ด้วยเหตุอันใดพวกคุณถึงได้…” หญิงผมยาวพูดได้ครึ่งหนึ่งก็หยุดกลางคัน จ้องทุกคนอึ้งๆ
พวกอันหลินก็มองหญิงที่คุ้นเคยตรงหน้าด้วยความตกใจเช่นกัน
“แหะ…บังเอิญจังเลย…” อันหลินทักทายอย่างกระอักกระอ่วน
“ทำ
