อันหลินสะดุ้งตกใจกับคำพูดของสวีเสี่ยวหลาน “เกิดอะไรขึ้น”
เสียงของสวีเสี่ยวหลานดังออกจากมือถืออีกครั้ง “ข้าทำซูเฉี่ยนอวิ๋นหาย!”
“อะไรนะ!” อันหลินเบิกตากว้าง “คนทั้งคนทำหายได้ด้วยหรือ”
สวีเสี่ยวหลานก็ร้อนใจมากเช่นกัน “ตอนนั้นพวกเรากำลังช้อปปิ้งในย่านการค้า ตอนหลังข้าเห็นที่หนึ่งมีของอร่อย เลยอยากไปซื้อสักสองชุดมากิน ไม่คิดว่าพอซื้อเสร็จหันกลับมาซูเฉี่ยนอวิ๋นก็หายไปแล้ว”
อันหลินฟังอย่างอึ้งๆ
บทละครที่น้ำเน่าขนาดนี้มันเรื่องอะไรกัน
คนทั้งคนแบบนี้ ไม่มีเหตุผลที่จะหายไปนี่นา ไม่ใช่เด็กเสียหน่อย…
สวีเสี่ยวหลานพูดต่อว่า “นางไม่มีมือถือด้วย จะทำอย่างไรดี”
“ส่งพิกัดมาให้ข้า! ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ!” อันหลินรู้ว่ารอไม่ได้แล้ว จึงลุกพรวดพราดขึ้น
พิกัดของสวีเสี่ยวหลานถูกส่งมาในมือถือ
บังเอิญเลย อยู่ในย่านการค้าแห่งหนึ่งของเมืองหลวง อยู่ไม่ไกลจากเขามาก
ท่าทางพวกเธอดูจะสนใจเมืองหลวงของประเทศจีนมากเป็นพิเศษ ถึงได้วางที่นี่เป็นสถานีแรก
อันหลินไม่พูดพร่ำทำเพลง บอกต้าไป๋กับเถียนหลิงหลิงแล้วเหาะไปยังจุดหมายทันที
…
ซูเฉี่ยนอวิ๋นกำลังเดินอยู่บนถนนอย่างไร้จุดหมาย แววตามีความกังวล
นางสวมชุดกระโปรงสีฟ้า รูปโฉมงามสะคราญ เยื้องย่างตามท้องถนนมีอัตราเหลียวมองสูงมาก แต่นางไม่มีความเย่อหยิ่งเลยสักนิด กลับกันนางลนลานอย่างมาก เพราะนางพบว่าตนหาสวีเสี่ยวหลานไม่เจอ นางหลงทางแล้ว!
มองฝูงชนที่ขวักไขว่คับคั่ง ซูเฉี่ยนอวิ๋
