นงงไปหมดแล้ว
จบเห่แล้ว แถวนี้มีคนมากมายปานนี้ จะหาสวีเสี่ยวหลานเจอได้อย่างไร…
รู้แต่แรกแลกยันต์ส่งสารไว้ก็ดี เมื่อก่อนพวกนางพบเจอกันบ่อยครั้ง จึงไม่ใส่ใจเรื่องเหล่านั้น ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในเวลานี้
เฮ้อ ถ้าไม่เข้าไปพยุงแม่นางที่ขายดอกไม้คนนั้นคงจะดี
ไม่สิ แม่นางขายดอกไม้ถูกชนจนล้มจะไม่พยุงได้อย่างไร
ควรจะเป็นตำแหน่งของตัวเองให้แม่นยำก่อนไปคงจะดี
แววตาของซูเฉี่ยนอวิ๋นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและเสียใจ ความสามารถในการแยกทิศทางของนางแย่มาก ไม่สิ ต้องบอกว่าไม่มีความสามารถในการแยกทิศทางเลยต่างหาก เส้นทางที่เคยผ่านแค่หนเดียวก็แทบจะลืมเลือนแล้ว
ก่อนหน้านี้นางตามหลังสวีเสี่ยวหลานติดๆ เพราะกลัวตัวเองจะพลัดหลง
แต่เรื่องที่หวาดกลัวที่สุดก็เกิดขึ้นอยู่ดี นางพลัดหลงแล้วจริงๆ
จากนั้น นางก็เลือกเดินไปทางหนึ่งตามสัญชาตญาณ นางคิดว่าสวีเสี่ยวหลานอยู่ทางนั้น
ต่อมา…อืม หาไม่เจอ หลงทางอย่างสมบูรณ์
“ข้าจะทำอย่างไรดี” ซูเฉี่ยนอวิ๋นพึมพำ
ไม่มีมือถือให้ใช้ ไม่มีเงินติดตัว ใช้ภาษาสื่อสารก็ไม่ได้
นางหลงทางท่ามกลางผู้คน รู้สึกสิ้นหวังเป็นครั้งแรก
“อ้อ จริงสิ ในตำราเคยบอกไว้ว่าหาตำรวจเมื่อทุกข์ยาก!” ซูเฉี่ยนอวิ๋นตาวาว เจอทางออกแล้ว
นางกวาดตามองรอบตัว สุดท้ายก็หยุดสายตาไว้ที่ร้านชานม บนตัวคุณน้าที่ดูใจดีคนหนึ่ง
“สะ…สวัสดี…” ซูเฉี่ยนอวิ๋นพูดด้วยภาษาจีนที่ติดๆ ขัดๆ
คุณน้าเห็นผู้มาเยือนเป็นหญิงสาวที่สะสวย
