“พ่อ มาทางนี้ ครั้งนี้ผมเอาของดีจากสรวงสวรรค์มาให้พ่อเพียบเลย”
อันหลินลากอันหมิงชวนมาที่ศาลาเล็กๆ หลังหนึ่ง ลูบแหวนมิติด้วยความตื่นเต้น ตรวจสอบของข้างใน
“ดูลูกพูดเข้าสิ พ่อบำเพ็ญเพียรที่นี่ ไม่ขาดเหลืออะไรทั้งนั้น ลูกไม่จำเป็นจะต้องเอาอะไรมาเลย!” อันหมิงชวนพูดอย่างไม่ยี่หระ
“ไม่ขาดเหลืออะไรจริงๆ เหรอ อาวุธวิเศษก็ไม่เอาเหรอ” อันหลินพูดพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม
เมื่อสิ้นประโยคนี้ ศาลาทั้งหลังก็เงียบสนิท
เถียนหลิงหลิง ชุยเจ๋อและอันหมิงชวนสูดหายใจดังเฮือก พากันเบิกตากว้าง
อาวุธวิเศษมีความหมายอย่างไรต่อนักพรตบนโลก มันเป็นสมบัติประจำสำนักของสำนักหนึ่งเชียวนะ!
อาวุธวิเศษที่มีให้เห็นในประเทศจีนหักนิ้วนับได้
“ไม่ได้ ของสิ่งนี้เลอค่าเกินไป! ลูกเก็บไว้เองเถอะ พ่อไม่เอา!” พออันหมิงชวนได้สติก็รีบปฏิเสธทันควัน
อันหลินยิ้ม เขารู้ว่าพ่อกังวลอะไร จึงพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ผมมีอาวุธวิเศษเพียบเลย เลือกได้ตามสบาย”
ครู่ถัดมาแหวนมิติก็สว่างวาบ อาวุธวิเศษที่กระจายคลื่นอันน่าสะพรึงหกชิ้นก็ปรากฏบนโต๊ะ
อาวุธวิเศษขั้นต้นสามชิ้น ขั้นกลางสามชิ้น นี่เป็นอาวุธที่เขาชิงมาตอนที่ถูกดักปล้นนอกสุสานมังกรเหมันต์ ยังไม่ได้ขาย
“คุณพระ!”
เถียนหลิงหลิงอดสบถไม่ได้เมื่อเห็นอาวุธวิเศษหกชิ้นตรงเบื้องหน้า
ชุยเจ๋อกลืนน้ำลายเอื๊อก มองดูด้วยความตะลึงงัน
“ทำ…ทำไมลูกถึงได้มีมากมายแบบนี้…” อันหมิงชวนตาโพลง
แค่อาวุธวิเศษที่อันหลินเอาออกมาก็เที
