ยบเท่าครึ่งหนึ่งของอาวุธวิเศษในประเทศแล้ว อะไรจะขนาดนั้น
อันหลินกลับไม่แยแส แม้แต่ในแดนจิ่วโจว อาวุธวิเศษก็นับว่าเป็นอาวุธที่ล้ำค่ายิ่งแล้ว นับประสาอะไรกับโลกมนุษย์ ไม่แปลกที่พวกเขาจะตกใจขนาดนี้
“พ่อรีบเลือกเถอะ อาวุธพวกนี้เก็บไว้ในแหวนมิติจนขึ้นราแล้ว พี่มีเงิน” อันหลินพูดอย่างใจป้ำ
ต้าไป๋เห็นดังนั้นก็เบะปาก รู้ดีว่าพี่อันเริ่มเปิดโหมดโอ้อวดแล้ว
เดิมทีเถียนหลิงหลิงชอบพูดจาแขวะอันหลิน แต่ตอนนี้กลับพูดไม่ออกแล้ว เพียงแค่มองอาวุธวิเศษหกชิ้นบนโต๊ะอึ้งๆ น้ำลายไหลออกจากปาก
อันหมิงชวนเองก็ไม่เล่นตัว ตอนนี้เขาค่อนข้างชอบใช้กระบี่ จึงเลือกกระบี่น้ำค้างคราม อาวุธวิเศษขั้นกลางเล่มหนึ่ง
อันหลินยกนิ้วโป้งทันทีที่เห็น “สมกับเป็นพ่อของผม ครอบครัวของเราต้องเป็นสร้างเซียนกระบี่แน่นอน!”
เถียนหลิงหลิง “…ชมว่าตัวเองเป็นเซียนกระบี่อีกแล้วเหรอ”
ต้าไป๋ “พี่อันเป็นเช่นนี้แหละ”
เมื่อพ่อเขาเลือกเสร็จ เขาก็มองเถียนหลิงหลิงพลางชี้อาวุธวิเศษบนโต๊ะ “เธอก็เลือกอาวุธวิเศษตรงนี้ไปสักชิ้นสิ”
เถียนหลิงหลิงชะงัก ดวงตาฉ่ำวาวจ้องอันหลิน “นักพรตจอมปลอมนาย…นายหมายความว่าจะยกอาวุธวิเศษให้ฉันชิ้นหนึ่งเหรอ”
อันหลินพยักหน้า เพราะเธอเป็นเพื่อนสนิทที่รู้จักในโลกมนุษย์ เขาใจกว้างกับเพื่อนเสมอ
“ว้าว! เซียนกระบี่อันหลิน ฉันรักนายจังเลย!” เถียนหลิงหลิงโถมตัวใส่อันหลินอย่างลิงโลดใจ ปากจิ้มลิ้มนุ่มหยุ่นประทับลงข้างแก้มอันหลิน ดีใจจ
