จู่ๆ อารามหลังเล็กที่ตั้งอยู่ท่ามกลางขุนเขาก็สาดแสงสีขาวสว่างไสวโดยพลัน
นักพรตสองคนยืนอยู่ข้างค่ายกลด้วยอากัปกิริยาที่นอบน้อม
หลังแสงสีขาวมอดดับ นักพรตแปดคนเริ่มปรากฏกายบนผืนแผ่นดินนี้
นักพรตที่นำหน้าคนหนึ่งขี่สุนัขสีขาวตัวเขื่องด้วย กลิ่นอายทรงพลัง ดูน่าเกรงขาม
“ข้าน้อยหลี่ฉ่างเซิง”
“ข้าน้อยหลี่อวี้”
“ยินดีต้อนรับท่านทูตเซียนมาเยือนแดนมนุษย์!”
เมื่อนักพรตทั้งสองได้พบทั้งแปดคน ก็โค้งคำนับอย่างพินอบพิเทาทันที
อันหลินที่ขี่ต้าไป๋สูดอากาศที่คุ้นเคยอย่างสบายอุรา พูดยิ้มๆ ว่า “ไม่ต้องมากพิธีหรอก พวกคุณไปทำธุระของตัวเองเถอะ เรื่องอื่นเดี๋ยวผมจัดการเอง”
นักพรตทั้งสองผละออกไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกเขารู้เพียงว่าจะมีทูตเซียนมาที่นี่ แต่มาทำอะไรนั้น พวกเขายังไม่มีสิทธิ์ได้รับรู้
“นี่น่ะหรือแดนมนุษย์ พลังปราณฟ้าดินเบาบางไปหน่อยจริงๆ ด้วย แต่ไม่นับว่าแตกต่างกันมาก” หูก้วนมาแดนมนุษย์ครั้งแรก รู้สึกตื่นตาตื่นใจกับทุกสิ่งอย่างบนโลก
ในตอนนั้นเอง มีเพียงสองคนที่รีบร้อนล้วงมือถือออกมา
คนหนึ่งคืออันหลิน อีกคนคือหลิวเชียนฮ่วน
อันหลินเปิดแผนที่นำทาง “อืม ตอนนี้เราอยู่ในอำเภอห่างไกลแห่งหนึ่งของมณฑลกว้า ห่างจากสระสวรรค์คนละโยชน์เลย”
หลิวเชียนฮ่วนกะพริบดวงตาสีม่วงสุกใส พูดอย่างตกใจว่า “คุณพระ มีฮีโร่เพิ่มมาอีกสิบตัวเลยหรือ ข้ารู้สึกเหมือนถูกยุคสมัยทอดทิ้ง!”
“สามปีแล้ว ไม่รู้ว่าตอนนี้สหายเหล่านั้นเป็นอย่าง
