อมในการบำเพ็ญเพียรแล้ว น้อยนักที่สู้สำนักของเขาได้ จึงเข้าใจการตัดสินใจของเจ้าอัปลักษณ์
ส่วนต้าไป๋กลับตาลุกวาว ถามขึ้นมาว่า “สาวๆ ของแดนมนุษย์สวยกว่าแดนจิ่วโจวหรือไม่ โฮ่ง!”
“แดนจิ่วโจวบำเพ็ญเซียนกันแทบจะทุกคน ถ้าจะเทียบกับที่คุณภาพโดยรวมแล้ว ย่อมดีกว่าแดนมนุษย์อยู่แล้ว แต่แดนมนุษย์ก็มีนักพรตสาวสวยเยอะเหมือนกันนะ ข้าแนะนำให้เจ้ารู้จักได้” อันหลินยิ้มอย่างมีเลศนัย หลอกล่อต้าไป๋
เขากำลังอยากขี่สัตว์พาหนะกลับไปอวดอยู่พอดี จะปล่อยต้าไป๋ไปได้อย่างไร
เมื่อเห็นต้าไป๋หวั่นไหว อันหลินจึงปลุกปั่นต่อว่า “ข้าทำให้เห็นภาพของหญิงสาวหลายอีกหลายร้อยคนที่ไม่ใส่เสื้อผ้าได้อีกด้วยนะ”
“พี่อัน ข้าจะไป! โฮ่ง!”
พอต้าไป๋ได้ยินประโยคนี้ก็ถูกโจมตีอย่างสิ้นเชิง ตกปากรับคำด้วยความตื่นเต้น
อันหลินพยักหน้าด้วยความพอใจ
ผ่านมาสองปี ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้กลับบ้านอีกครั้งแล้ว!
พ่อ บำเพ็ญเพียรถึงไหนแล้ว
เหล่าเพื่อนพ้องนักพรตทั้งหลายบนโลก ทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง
พรุ่งนี้ เซียนกระบี่อันหลินจะกลับมาอีกแล้ว!
[1] กินข้าวนิ่ม หมายถึง เกาะผู้หญิงกิน
