อย่างอิสระแต่กำเนิดเท่านั้น ยังพูดภาษาง่ายๆ ได้อีกด้วย เหมือนสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาสูง สรรพคุณมหัศจรรย์ท่วมท้น ความล้ำค่าของมัน แม้แต่ผู้เที่ยงแท้ก็ไม่ขายให้ใครง่ายๆ เจ้าจะไปเอาของแบบนั้นมาจากไหน”
“ข้าถึงได้ตกใจ ไยเจ้าต้องสะสมของพวกนี้ มันเป็นภารกิจที่ไม่มีทางเป็นจริงได้เลย! เจ้าอย่าคิดเรื่องนี้เลย!”
อันหลินชะงักงัน ไม่รู้เพราะอะไร เขาพลันนึกถึงของประหลาดบางอย่างขึ้นมาได้
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายเขาก็หยิบโสมทองคำออกจากแหวนมิติวางลงบนพื้น
มันเป็นโสมคนที่มีสีทองทั้งต้น มีดอกไม้จิ๋วอยู่บนศีรษะ ขนาดเท่าครึ่งตัวมนุษย์
มันลืมตาที่สดใสของมันตั้งแต่โผล่มา “ปะป๋า!”
จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงตะโกนอันตื่นเต้น มันกอดขาของอันหลินไว้แน่น ร้องเรียกอย่างดีใจ
“ไปให้พ้น! ปะป๋าเจ้ามันต๋าอีต๋าเอ้อร์ไม่ใช่หรือ” อันหลินสลัดมือของโสมทองคำทิ้งด้วยความงุนงง
โสมทองคำผงะไปหลายก้าว เบะปากทำหน้าละห้อย เงยหน้าขึ้นมองหยินสี่ผู้อ้วนกลม ร้องโฮแล้วกอดขาหยินสี่ไว้หมับ ร่ำไห้ว่า “หม่าม้า! ปะป๋ารังแกข้า!”
“บัดซบ! ข้าไม่ใช่แม่เจ้า!”
“ไม่สิ บัดซบ! นี่มันตัวอะไรกัน!”
หยินสี่สะดุ้งโหยง โสมทองคำที่พูดได้วิ่งปร๋อนี่มันตัวบ้าอะไรกัน
แถมยังเรียกพ่อแม่ เขากับอันหลินเป็นสามีภรรยา คลอดโสมคนออกมาหรือ!
“เอ๊ะ…คลื่นพลังวิเศษ พลังชีวิตที่เข้มข้น ไหนจะโสมคนรูปร่างแบบนี้…”
หลังตื่นตระหนกครู่หนึ่ง หยินสี่ก็เบิกตากว้าง ราวกับเห็นเรื่องอ
