ี่อัน แม้ความหมายพื้นฐานจะไม่มีปัญหา แต่ไยออกจากปากเจ้าถึงได้ต่ำทรามเช่นนี้เล่า โฮ่ง!” ต้าไป๋ถอนหายใจแล้วเถียงกลับไป
ผลัวะ!
หัวของต้าไป๋ถูกซัดไปอีกหมัด
“ใครก็พูดประโยคนี้ได้ ยกเว้นเจ้าที่พูดไม่ได้! หมาเสเพลอย่างเจ้ายังมีหน้ามาวิจารณ์ข้าอีกหรือ” อันหลินพูดอย่างไม่สบอารมณ์
“โฮ่ง! ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น เจ้านายเป็นอย่างไร สุนัขก็เป็นเช่นนั้น!” ต้าไป๋โต้แย้งทันควันอย่างไม่ยอมแพ้
อันหลินได้ฟังก็แน่นหน้าอก ให้ตายสิ ประโยคนี้ของต้าไป๋นี่มันทำร้ายศัตรูหนึ่งพันฝ่ายตัวเองเจ็บแปดร้อยชัดๆ[1]!
เป่ยเหลียนมองหนึ่งคนหนึ่งสุนัขที่หยอกล้อกันด้วยใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้มบางๆ
นางสงบสติอารมณ์จากคำพูดของอันหลินได้แล้ว แม้จะตื่นเต้นยิ่งนัก แต่ก็ไม่รีบร้อนเอื้อนเอ่ย เพียงแค่มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยนัยน์ตาคู่งามที่เปี่ยมความคาดหวังเท่านั้น
อันหลินพบว่าเป่ยเหลียนมองตนอยู่ตลอด หน้าจึงอดขึ้นสีไม่ได้ กระแอมเบาๆ “เลิกเล่นได้แล้ว ทำเรื่องจริงจัง!”
พูดพลางหยิบสิ่งของออกจากแหวนมิติทีละชิ้น
“นี่เป็นไม้จันทร์หลับใหลพันปีจากเกาะมรกต เถาวัลย์ม่วง เลือดอิงหลงที่ได้มาจากสนามรบบรรพกาลของวังมังกร ผลึกหินน้ำแข็งแห่งเกาะน้ำค้างสวรรค์ กระดูกไฟรกร้างแห่งภูเขาไฟมังกรบิน หญ้าขาวจากเกาะปีศาจ…”
เป่ยเหลียนมองวัตถุดิบที่อันหลินหยิบออกจากแหวนมิติเงียบๆ วัตถุดิบเหล่านี้แฝงด้วยคลื่นพลังที่รุนแรงยิ่ง แค่ใช้สายตามองเช่นนี้ก็รู้แล้วว่าไม่ธรรมดาเ
