ฉากสุดท้ายที่อันหลินเห็นคือ กระแสไฟที่สว่างไสวและร้อนระอุกลืนกินทุกบริเวณ
หลังแสงทองของโล่แห่งชัยชนะรับแรงกระแทกบางส่วนไว้แล้ว ก็แหลกสลายอย่างสิ้นเชิง แรงกระแทกที่เหลือกระทบร่างกายอันหลิน ฉีกร่างของเขา สะเทือนอวัยวะภายในจนป่นปี้
‘ติ้ง ตรวจสอบพบว่าหัวใจของจอมปีศาจถูกทำลายอย่างสมบูรณ์แล้ว…’
‘ภารกิจเสร็จสิ้น บัดนี้เริ่มทำการถ่ายทอดอัสนีมรรควิถีขั้นที่สอง…’
นี่เป็นเสียงสุดท้ายที่อันหลินได้ยิน
จากนั้นเขาก็ตกอยู่ในภวังค์ความมืดมนโดยสิ้นเชิง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน
ครืน…ครืน…
เสียงคลื่นซัดกระทบโสตประสาทเป็นระลอกๆ อันหลินลืมตาที่พร่าเลือนขึ้น
ปุยเมฆขาวลอยล่องบนผืนฟ้าสีคราม
เขากะพริบตาปริบๆ หวนคิดถึงเรื่องราวก่อนหมดสติ
หึ…ในที่สุดจอมปีศาจก็ถูกเราฆ่าตายแล้ว!
เป็นเพราะเรามีพลังที่แก่กล้า ตัดสินใจเด็ดขาด สู้อย่างห้าวหาญ ถึงได้มีชัยชนะที่ยิ่งใหญ่!
อืม ลุกขึ้นก่อนดีกว่า
อันหลินยกคอ อยากลุกขึ้นนั่ง
คอขยับ แต่ร่างกายไม่มีปฏิกิริยา
จากนั้นเขาก็ค้นพบเรื่องที่น่าพรั่นพรึงอย่างมาก
บัดซบ! ทำไมเอวเราขยับไม่ได้แล้วล่ะ มือก็ขยับไม่ได้เหมือนกัน ขาก็ขยับไม่ได้ด้วย!
ไม่สิ…นอกจากตำแหน่งเหนือคอขึ้นมา ที่เหลือไม่มีความรู้สึกเลย!
จู่ๆ เขาก็นึกถึงคำศัพท์ตัวหนึ่งขึ้นมา อัมพาตนั่นเอง
อันหลิน “…”
“ต้าไป๋…เจ้าอัปลักษณ์!”
เขาตะโกนเรียกเสียงดัง
ทันใดนั้นก็มีเสียงแว่วมาจากไม่ไกล
“พี่อัน ในที่สุดก็ฟื้นสักที โฮ่ง!”
เสียง
