สาดกระเซ็น ปลายกระบี่อยู่ห่างจากหัวใจของมันเพียงสามนิ้ว…
ใจของอันหลินตกไปอยู่ตาตุ่ม ต้านได้งั้นเหรอ
การใช้พลังปราณอนธการของเขามีเวลาจำกัด ตั้งใจจะใช้ท่านี้กำราบจอมปีศาจให้สิ้นซาก นี่เป็นท่าไม้ตายทรงอานุภาพที่สุดที่เขาทำได้ในตอนนี้แล้ว ไม่คิดเลยว่าจอมปีศาจจะต้านท่านี้ได้!
จอมปีศาจทำหน้าอำมหิต “ทำให้ข้าตกใจจริงๆ ข้ายอมรับว่าเจ้าแข็งแกร่งจนน่ากลัว แต่เคล็ดวิชาของเจ้าจะยืนหยัดได้นานแค่ไหน เจ้าจะใช้กระบวนท่านี้ได้อีกกี่ครั้ง เจ้าแพ้แล้ว!”
อันหลินรู้ว่าตอนนี้ตนตกอยู่ในสภาวะอับจนหนทางแล้ว ต่อให้ใช้ร้อยกระบี่อีกครั้ง ก็คงฆ่าจอมปีศาจไม่ได้
มีท่าไหนอีก…ที่สามารถเอาชนะได้ในครั้งเดียว…
เขาใช้สมองอย่างรวดเร็ว ในที่สุดก็นึกถึงกระบวนท่าหนึ่งขึ้นมาได้
ใช้ท่านั้นภายใต้ร่างกายที่อยู่ในสภาพพลังปราณอนธการอาจถึงตายได้…
มองจอมปีศาจที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ อันหลินกัดฟันตัดสินใจ
ไม่มีเวลาสนใจอะไรมากมายแล้ว!
เขายกโล่แห่งชัยชนะขึ้นกำบังหน้าอก มือซ้ายชักนำสายฟ้า มือขวาระเบิดแสงสีทอง
สายฟ้ากับแสงทองหลอมรวมกันช้าๆ พลังของอนธการดั้งเดิมเริ่มผสาน สายฟ้าบ้าระห่ำถูกเส้นใยสีดำชักนำ แปรเปลี่ยนเป็นสงบลงอย่างเชื่องช้า อานุภาพอันชวนให้หยุดหายใจเริ่มแผ่ขยาย
จอมปีศาจตากระตุกทันทีที่เห็นกำปั้นของอันหลิน สาวเท้าพุ่งใส่อันหลินทันใด
“หมัดปรมาณูอัสนี!”
อันหลินตะโกนลั่นแล้วปล่อยหมัดสีทองออกมา
หมัดสายฟ้าสีทองขนาดสามจั้งกระแทกจอมปีศ
