พวกอันหลินพุ่งออกจากม่านแบ่งแดนอย่างตาลีตาเหลือก จ้องอุโมงค์ม่านแบ่งแดนด้านหลังด้วยความพรั่นพรึง
ยังดีที่ภูตผีข้ามอุโมงค์นี้ไม่ได้ ทำให้พวกเขาต่างก็โล่งอกไปตามๆ กัน
“สหายอันหลิน ไม่ทราบว่าเจ้าสนใจอยากจะมาพูดคุยกันที่วังมังกรสักหน่อยหรือไม่” ชื่ออูสงบจิตสงบใจแล้วเชิญชวนด้วยความจริงใจ
“ขอบคุณในน้ำใจของสหายชื่ออู ข้ายังมีธุระต้องไปจัดการอีกนิดหน่อย วันหลังค่อยไปเยือน” อันหลินไม่ได้พูดตามมารยาทเท่านั้น แต่อีกสักระยะต้องไปที่วังมังกรจริงๆ
หยินอวี่เห็นท่าทางของอันหลินก็อ้ำๆ อึ้งๆ ในใจคิดว่าชายคนนี้เป็นนักพรตมนุษย์ เกรงว่าทำธุระเสร็จก็คงกลับแดนจิ่วโจวแล้ว ต่อไปผู้คนมากหน้าหลายตา เมื่อจากลาคงจะไม่ได้พบกันอีก
อารมณ์ที่ห่อเหี่ยวเพิ่งทะลักออกมา จู่ๆ นางก็นึกถึงเหตุผลอะไรบางอย่าง นัยน์ตาคู่งามลุกวาว พูดขึ้นมาว่า “อันหลิน เจ้าบอกว่าจะอ่านตำราทฤษฎีควอนตัมไม่ใช่หรือ มาที่วังมังกรสิ ข้าจะสอนเจ้า!”
อันหลินชะงัก เขาเกือบลืมเรื่องนี้ไปเสียแล้ว
“ได้เลย รอข้าเสร็จธุระ อีกไม่เกินครึ่งเดือน ข้าจะไปที่วังมังกร” เขากล่าวด้วยรอยยิ้ม
หยินอวี่โล่งใจไปเปราะหนึ่ง พูดอย่างยิ้มแย้มว่า “อืม งั้นข้าจะรอเจ้านะ”
ชื่ออูมองอันหลินสลับกับมองหยินอวี่แล้วย่นคิ้วน้อยๆ
เขาเพียงแค่ถามตามมารยาทไม่กี่คำ เจ้านี่จะมาวังมังกรจริงๆ หรือ
สุดท้ายทั้งสองกลุ่มก็บอกลากันและกัน
อันหลินเข้าสู่การเดินทางรวบรวมวัตถุดิบต่อไป
พวกเขาได้ผลึกหิ
