วัฏจักร ซึ่งก็คือความตาย”
“เช่นนั้นการเกิด หนึ่งในเงื่อนไขการเจริญเติบโตของโสมวัฏจักรล่ะ จะเห็นได้จากที่ไหน”
อันหลินขี่ต้าไป๋ ถือม้วนหนังแกะแล้วพูดด้วยความฉงนใจ
หยินอวี่เห็นว่าบางครั้งอันหลินก็ไม่รู้เหมือนกัน จึงชิงพูดตัดหน้าทันควันว่า “เรื่องนี้เจ้าไม่รู้สินะ…”
เมื่อเห็นสายตาสงสัยของอันหลินจ้องมองมา นางก็เกิดความรู้สึกเหมือนตนก็ไม่ได้โง่งมปานนั้นขึ้นมาทันที ลำพองใจนิดหน่อย กล่าวอย่างเชื่องช้าว่า “กำเนิดหลังความตาย เพียงแต่สิ่งที่ถือกำเนิดเป็นความอาฆาต เคียดแค้น เป็นความสิ้นหวังที่ไม่ได้ไปผุดไปเกิด อารมณ์ด้านลบเหล่านี้ก็ให้กำเนิดชีวิตได้เช่นกัน”
อันหลินกะพริบตาปริบๆ “เจ้าหมายความว่า…ภูตผี โครงกระดูกเหล่านั้นสื่อถึงการกำเนิดงั้นหรือ”
หยินอวี่พยักหน้าแล้วพูดต่อว่า “ความจริงสามารถเรียกพวกมันว่าสิ่งมีชีวิตได้เช่นกัน เพียงแต่ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับการยอมรับ พวกมันถูกวิถีสวรรค์ทอดทิ้งก่อนตาย หลังตายก็ไม่ได้ไปผุดไปเกิด ความแค้นจึงไม่มีสิ้นสุด จึงดำรงอยู่ในโลกด้วยรูปแบบควอนตัม”
“รูป…รูปแบบควอมตัมหรือ” มุมปากของอันหลินกระตุก ราวกับเขาได้ยินคำศัพท์แปลกๆ อะไรสักอย่าง
“โอ้…เจ้าไม่รู้เรื่องทฤษฎีควอนตัมหรือ” ดวงตาของหญิงชุดขาวเป็นประกาย ประหนึ่งว่าเกิดความเหนือกว่าในบางด้าน “ข้าจะบอกให้นะ มันเกี่ยวข้องกับขนาดของอะตอมขนาดเล็ก มิติเวลาและเหตุการณ์หากเจ้าไม่เข้าใจ ข้าให้ตำราทฤษฎีอะตอมเมื่อกล
