ับวังมังกรกับเจ้าได้ ข้าเป็นครู เจ้าเป็นศิษย์…”
หยินอวี่กระปรี้กระเปร่าราวกับได้รับสารกระตุ้น พูดกับอันหลินไม่หยุดหย่อน เสมือนว่าสามารถพลิกเกมได้ภายใต้สภาพที่ไม่มีอะไรดีเลย ดีใจยิ่งแล้ว
ในใจอันหลินก็ตกใจเช่นกัน วังมังกรเริ่มศึกษาของพวกนี้แล้วเหรอ แถมยังมีหนังสือเสียด้วย!
อดพูดไม่ได้ว่า เขาอยากจะไปเยือนวังมังกรจริงๆ อยากดูว่าตำราเหล่านั้นพูดถึงอะไรบ้าง
ทุกคนเหาะเหินไประยะหนึ่ง มาถึงบริเวณที่เต็มไปด้วยหมอกดำ
“ถึงแล้ว แถวๆ นี้แหละ!”
อันหลินมองม้วนหนังแกะพลางพูดขึ้นมา
ในตอนนั้นเอง ผีร้ายอีกตัวก็กระโจนเข้ามา จากนั้นก็ถูกเจ้าอัปลักษณ์ฟาดจนแหลกสลายด้วยกระบอง
ที่นี่ มีเพียงภูตผีและโครงกระดูกที่อาฆาตแค้นลอยล่องรอบกาย
พลังของพวกมันแก่กล้าอย่างยิ่ง ถึงขั้นว่ามีจำพวกที่มีพลังเทียบเท่าระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณอยู่ไม่น้อยเลย
ร่องลึกเส้นแล้วเส้นเล่าบนพสุธามีไอดำลอยขึ้นเป็นระลอกๆ
“พี่อัน ดูทางนั้นสิ มีลูกบอลสีดำอยู่!” เจ้าอัปลักษณ์กล่าว
บริเวณหนึ่งที่ไกลออกไปพันเมตร มีลูกกลมๆ สีดำตั้งอยู่เงียบๆ
“ไป ไปดูกันหน่อย!”
อันหลินพุ่งไปหาลูกสีดำก่อน มือกำกระบี่พิชิตมารแน่น
เมื่อทุกคนมาถึงตรงหน้า พบว่ามันกลมกลึงไร้ที่ติ พื้นผิวเรียบเนียนดุจกระจก เส้นผ้าศูนย์กลางราวๆ สามจั้ง นอกจากนี้ไม่มีลักษณะพิเศษอื่นใด
“ข้างในนี้จะใช่โสมวัฏจักรหรือไม่” อันหลินถาม
หยินอวี่ก็ไม่รู้เช่นกัน นางก็ไม่เคยเห็นโสมวัฏจักรเหมือนกัน “ลอง
