“รีบมาช่วยหน่อยเถอะ ต้นไม้นี่หยั่งรากลึกเหลือเกิน!”
อันหลินใช้แรงทั้งหมดที่มีแล้ว แต่ก็ยังถอนไม่ออก จึงขอความช่วยเหลือทันที
เจ้าอัปลักษณ์กับต้าไป๋ได้ยินก็วิ่งเข้ามาคว้าต้นเลือดเพลิงด้วย
“หนึ่ง สอง สาม…ถอน!”
อันหลินตะโกนลั่น หนึ่งสุนัขและหนึ่งวานรออกแรงพร้อมกัน
ครืน… แม้แต่พื้นก็เริ่มสั่นสะเทือน แผ่นดินสีชาดปูดโปนขึ้นมาเป็นหลายทาง
จากนั้น ดินโคลนก็ปลิวกระจาย รากสีแดงลอยขึ้นจากพื้น
พวกอันหลินตะลึงงัน รากของต้นไม้ต้นนี้แผ่คลุมพื้นดินในรัศมีร่วมร้อยจั้ง ถึงว่าถอนยากขนาดนี้
เวลากระชั้นชิด อันหลินไม่มีเวลาตรวจสอบสินค้า เก็บต้นเลือดเพลิงใส่แหวนมิติอย่างรีบร้อนแล้วเริ่มล่าถอย
ขณะนั้นเอง เสียงของผู้หญิงก็ดังมาจากม่านแสงสีน้ำเงินอีกครั้ง “ขอร้องเจ้าช่วยพวกเราออกไปด้วยเถอะ ที่นี่มีแผนที่ขุมทรัพย์ของสนามรบโบราณแห่งนี้ ขอแค่เจ้าช่วยข้าออกไป สมบัติก็จะเป็นของเจ้า!”
ฝีเท้าของอันหลินชะงัก หันมองม่านแสงสีน้ำเงิน เห็นใบหน้าเศร้าสร้อยของหญิงสาวคนนั้น ใบหน้าขาวผุดผ่องเปื้อนคราบน้ำตา ในมือมีม้วนหนังแกะเก่าแก่
ไม่รู้เพราะเหตุใด เขาใจอ่อนแล้ว
“ก็ได้ ข้าจะเสี่ยงอันตรายช่วยเจ้าแล้วกัน!”
“ต๋าอี ต๋าเอ้อร์ ปล่อยสนามแรงโน้มถ่วงใส่ศัตรู! หญิงสาวทั้งสามเป็นพันธมิตร!”
ครืน! ม่านสีม่วงเริ่มแผ่ขยาย ปล่อยแรงกดดันที่น่ากลัวอย่างยิ่งออกมา กดทับภูตผีรอบข้างกับผิวดิน
“รีบหนีเร็ว!” อันหลินตะโกนบอกหญิงสาวสามคนภายในม่านแสง
