งิน เซียนกระบี่หนุ่ม สุนัข วานรก็พุ่งเฉียดม่านแสงสีน้ำเงินไป ไม่มีแก่ใจเหลียวแลหญิงสามคนนั้นเลยแม้นิด พุ่งขึ้นทางเหนือไปโดยตรง
ภายในม่านแสงสีน้ำเงิน หญิงสาวสามคนเบิกตากว้าง ตกอยู่ในภวังค์ความเงียบอย่างยาวนาน
ร่างอรชรขององค์หญิงหยินอวี่โอนเอน หัวใจตกลงไปตาตุ่ม ลมหายใจเริ่มติดขัด “เป้าหมายของพวกเขาคือ…ต้นเลือดเพลิงหรือ!”
สาวใช้สองคนที่เหลือพยักหน้าเชื่องช้า ฉากวีรบุรุษช่วยหญิงงามไม่เกิดขึ้น
เป้าหมายของคนเหล่านั้นคือต้นเลือดเพลิง เฉกเช่นเดียวกับพวกนาง
ความรู้สึกแบบนี้มันช่างปรวนแปรเสียจริง…
มิหนำซ้ำ คนพวกนั้นอาจจะมุ่งหน้ามาด้วยเจตนาที่พวกนางดึงดูดความสนใจของภูตผีฝูงใหญ่ ฉวยจังหวะนี้ไปล่าขุมทรัพย์
องค์หญิงหยินอวี่ไม่ยอมถอดใจ นี่เป็นความหวังสุดท้ายของพวกนาง จึงตะโกนดังลั่นทันที
“สหาย ขอร้องพวกเจ้าช่วยพวกข้าหน่อย หากได้ออกไปจะตอบแทนอย่างงาม!”
เสียงดังยิ่งนัก ชายหนุ่มที่อยู่ไกลออกไปหลายร้อยเมตรต้องได้ยินแน่นอน
แน่นอนว่าอันหลินได้ยิน แต่ภูตผีมากมายขนาดนี้พวกเขาเองก็แทบเอาตัวไม่รอด จะมีแก่ใจไปสนใจผู้หญิงที่ถูกปิดล้อมได้อย่างไร เขาพุ่งไปตรงหน้าต้นเลือดเพลิงสีแดงฉานแล้วออกแรงถอน!
โอ๊ย! ทำไมถอนยากขนาดนี้!
องค์หญิงหยินอวี่เห็นคนพวกนั้นได้ยินคำพูดของนาง แต่กลับไม่แม้แต่จะเหลียวมอง เอาแต่ถอนต้นเลือดเพลิงนั่นสุดแรงราวกับกำลังถอนหัวไชเท้า
ไม่มีแม้แต่เสียงตอบรับ จะให้นางทำอย่างไร
เมื่อก่อนองค์หญิงหย
