อันหลิน ต้าไป๋กับเจ้าอัปลักษณ์เดินออกจากประตูเมืองโดยมีชาวไข่มุกกลุ่มใหญ่รุมล้อม
ฉีฉีหญิงงามแห่งเมืองริ้วคลื่นก็อยู่ในขบวนอำลาเช่นกัน โบกมือบอกลาพวกเขาเสียงดัง “ผู้อาวุโสอันหลิน ครั้งหน้ามาเที่ยวจักรวรรดิมุกดาอีกนะ ข้าจะนำเที่ยวโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย!”
อันหลินฉีกยิ้ม โบกมือ ขึ้นขี่สุนัข เหาะสู่ผืนทะเลท่ามกลางสายตาของสาธารณชน หายลับไปจากครรลองสายตาของชาวไข่มุก
สถานีแรกของพวกเขาคือ ละแวกเกาะมรกตของทะเลบูรพา ที่นั่นมีไม้จันทร์หลับใหลพันปีที่พวกเขาต้องการ
“ใต้ทะเลเหนือฝั่งตะวันออกของเกาะมรกตสิบสี่ลี้ มีต้นจันทร์หลับใหลอยู่ต้นหนึ่ง ตอนนั้นเสิ่นอิงคำนึงถึงความลำบากในการหล่อหลอมปัญญา จึงฆ่ามันไม่ลง เพียงแค่ตัดกิ่งไม้ท่อนหนึ่งของมันไป ตอนนี้ไม่รู้ว่ามันยังอยู่ตรงนั้นหรือไม่…” อันหลินถือแผนที่เดินเรือ พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เรียกว่าต้นจันทร์หลับใหลพันปี แต่ตอนนั้นอายุขัยของมันก็สูงถึงสองสามพันปีแล้ว ตอนนี้เกรงว่าคงจะเป็นปีศาจต้นหมื่นปีแล้วกระมัง หากว่าวิ่งหนีหรือถูกคนเอาไปแล้ว เราก็คงจะมาเสียเที่ยวแล้ว! โฮ่ง!” ต้าไป๋กังวลใจ
“มีความเป็นไปได้อีกประการหนึ่งคือ มันตายไปแล้ว แม้แต่ร่างกายก็ย่อยสลาย…” เจ้าอัปลักษณ์พูดแทงใจดำกว่าเดิม
อันหลิน “…”
เกาะมรกต ทะเลบูรพา
พลังปราณบนเกาะนี้หนาแน่น สิ่งมีชีวิตอุดมสมบูรณ์ มีแมกไม้เขียวขจี หมื่นไม้ชูสลอน ทอดมองจากที่ห่างไกล ประหนึ่งเพชรสีเขียวประดับผืนทะเล จึง
