ไมข้าถึงไม่พอใจนั้น…”
“อย่างไรข้าก็ไม่พอใจ!”
ราชันวานรตอบอย่างฉะฉาน ทรงพลัง
ใช่แล้ว ผู้มาเยือนก็คือเจ้าอัปลักษณ์ ต้าไป๋และอันหลิน
เมื่อสิ้นเสียงของเจ้าอัปลักษณ์ ก็ทำให้สิ่งมีชีวิตทุกตัวบนเกาะตะลึงพรึงเพริด
กู่เยว่หวงก็ชะงักไป มันเพิ่งเคยเห็นวานรที่ไร้ความสามารถแต่อวดเก่งปานนี้เป็นครั้งแรก
ตอนนี้ต้าไป๋กำลังแอบส่งกระแสจิตกับอันหลินอย่างตื่นเต้น “เห็นไหมพี่อัน นอกจากต้นจันทร์หลับใหลจะมีหน้ากับสองแขนสองขาเพิ่มมาแล้ว ก็แทบจะเหมือนกับในภาพราวกับแกะ กลายเป็นภูตแล้ว! ข้าว่าแล้วมันอาจจะไปใช้เป็นใหญ่เป็นโตในเกาะสักแห่งก็ได้ หึๆ…ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้…”
อันหลินก็แสดงสีหน้าปลาบปลื้ม “ขุนเขาแม่น้ำไร้หนทาง พลันเห็นหมู่บ้านปรากฏตรงหน้า หากมันไม่ทำเรื่องให้เอิกเกริกปานนี้ พวกเราก็อาจจะไม่มาที่นี่ก็ได้ นี่แหละหนอพรหมลิขิต…”
เมื่อเห็นท่าทางอวดดีของเจ้าอัปลักษณ์ กู่เยว่หวงก็รู้แล้วว่าต้องเชือดไก่ให้ลิงดูแล้ว ถุย เชือดวานรให้สิ่งมีชีวิตตนอื่นดูต่างหาก
“ในเมื่อเจ้าไม่พอใจ เช่นนั้นก็ตายเสียเถอะ!”
กู่เยว่หวงไม่ใช่ต้นไม้ที่ชอบพล่ามให้เสียเวลา ดวงจันทร์ปรากฏให้เห็นด้านหลังตัวมัน แสงจันทร์สีขาวแผ่คลุมรัศมีสิบจั้ง
“มาแล้ว เขตอาคมแสงจันทร์พิทักษ์ของกู่เยว่หวง นี่เป็นการป้องกันขั้นสุดยอดเชียวนะ! ชิงหวงรบกับมันจนตัวตาย กลับทำลายเขตอาคมของมันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ ก็ถูกสังหารแล้ว…” เมื่อเห็นฉากนี้ ก็มีภูตพฤกษาเบื้อ
