แหวนมิติของอันหลินกะพริบ หุ่นที่เปล่งประกายโลหะสีเงินปรากฏให้เห็น
เป่ยเหลียนมองหุ่นสองตัวที่อยู่ตรงหน้า พูดอย่างฉงนใจว่า “นี่น่ะหรือไพ่ตายของเจ้า”
อันหลินพยักหน้า “กันดั้มสองตัวนี้ล้วนมีความสามารถไม่ด้อยไปกว่าแปลงจิตขั้นต้น…มองจากกลิ่นอายที่ปะทุมาแต่ไกล ศัตรูอยู่ในระดับแปลงจิตขั้นต้นสามตัว ขั้นกลางสองตัว”
“จักรพรรดิเทพวายุกับจักรพรรดิว่านฉงกลางอากาศก็คือปีศาจแปลงจิตขั้นกลาง เจ้าถ่วงเวลาปีศาจสองตัวนั้นไว้ สามตัวที่เหลือยกให้พวกเรา พวกเราจะจัดการสามตัวนี้ให้เร็วที่สุด จากนั้นค่อยมาช่วยเจ้า”
เป่ยเหลียนมองอันหลิน ดวงตาฉายความไม่เชื่อ
กองทัพปีศาจทะเลกรูกันมาแต่ไกลอีกครั้ง แตรรบเริ่มดังไปทั่วเมืองริ้วคลื่น
มนุษย์หัววัวที่มีเขาสีแดงตัวหนึ่งย่ำคลื่นสีเลือด เหาะเหินเดินอากาศมา
วาฬที่มีขนาดหลายสิบจั้งถูกหมอกดำแบกลอยกลางอากาศ เหาะมาทางเมืองริ้วคลื่นช้าๆ นัยน์ตาเปล่งแสงสีม่วง แฝงพลังดึงดูดใจคน
ปะการังที่ถูกสีเขียวปกคลุมทั้งตัวเดินมา อสูรกายทะเลที่มีสองมือดุจเคียว หนึ่งก้าวไกลสิบจั้ง ทุกหนแห่งที่ผ่าน แผ่นดินถูกกัดกร่อนจนละลาย กลิ่นอายความตายคละคลุ้งไปทั่ว
“จักรพรรดิปีศาจสีชาด วาฬจอมอหังการ เทพมรณะปะการัง…” ชื่อของปีศาจทะเลระดับจักรพรรดิที่เลื่องชื่อในทะเลบูรพาออกมาจากของเป่ยเหลียน
ราชามุกดาที่รีบปรี่มาเมื่อได้ยินแตรรบ ก็ตกใจจนล้มกองตั้งแต่หัวเมืองแล้ว ใบหน้าซีดเผือด พึมพำว่า “ทำไมถึงมีปีศาจทะเล
