สายฟ้าเส้นหนึ่งกะพริบแสงท่ามกลางฝุ่นควันที่ฟุ้งตลบ เลือดสีน้ำเงินไหลออกจากตัวมัน เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บหนัก แน่นอนว่ามันคือราชากะพรุนที่โดนหมัดของอันหลินซัด
“เจ้า…เจ้าเป็นนักพรตมนุษย์หรือ”
ราชากะพรุนพรั่นพรึงใจชอบกล
“ใช่แล้ว” อันหลินขี่สุนัขสีขาว ชักกระบี่พิชิตมารดำขลับดุจหมึกออกมา เจตนาแห่งกระบี่ลอยล่องไปทั่วพื้นที่ราวกับเซียนกระบี่สะท้านโลกา
“นี่เป็นเรื่องระหว่างปีศาจทะเลกับเผ่าพันธุ์มุกดา มนุษย์อย่างเจ้าสอดมือเข้ามายุ่งทำไม หากจะทำลายแผนการของจักรพรรดิปีศาจสีชาด เจ้าจำต้องเผชิญหน้ากับการแก้แค้นที่บ้าบิ่นที่สุดของปีศาจทะเล ตอนนี้ข้าจะให้โอกาสเจ้า ไปจากที่นี่เสีย!” ราชากะพรุนรู้ว่าอันหลินไม่ธรรมดา จึงกล่างอ้างถึงนายของมัน ลองพูดให้นักพรตคนนี้รามือ
“จักรพรรดิปีศาจสีชาดเป็นปีศาจทะเลระดับจักรพรรดิหรือ” อันหลินเอ่ยถามด้วยดวงตาที่เปล่งประกาย
หนวดสีน้ำเงินของราชากะพรุนไพล่หลัง พูดอย่างทะนงองอาจว่า “มันแหงอยู่แล้ว ท่านเป็นบุคคลที่เจ้าแตะต้องไม่ได้”
อันหลินขำออกมา “เช่นนั้นข้ายิ่งปล่อยเจ้าไปไม่ได้เลย…”
ราชากะพรุนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำตอบของอันหลิน
“เจ้าอัปลักษณ์ เจ้าไปเฝ้าประตู!”
อันหลินกระโดดลงจากต้าไป๋ ปีกวายุสีขาวกางออกแล้ว กระบี่รายล้อมด้วยลำแสงสีขาว
เจ้าอัปลักษณ์ทะยานลงหน้าประตูเมืองปานเทพเจ้าปีศาจ กางเขตอาคม ในรัศมีสิบจั้งกลายเป็นทะเลเพลิง ปีศาจทะเลที่กระโจนใส่ประตูเมืองล้วนถูกเ
