แดนจิ่วโจวกับทะเลบูรพามีแดนแห่งร้อยเผ่าพันธุ์ขวางกั้น แผ่นดินผืนนั้นมีขนาดใหญ่กว่าแดนจิ่วโจวอย่างมาก มีเผ่าพันธุ์ทั้งน้อยใหญ่ของแผ่นดินบรรพกาลนับร้อยกระจายตัวอยู่
พวกอันหลินไม่มีทางเหาะไปทะเลบูรพาแน่ เช่นนั้นมันเป็นไปไม่ได้เลย ต้าไป๋จะเหนื่อยตายได้
ข้อดีเพียงหนึ่งเดียวของพวกเขาก็คือมีเงิน จึงใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายระยะไกลหลายครั้งหลายครา มาถึงหาดแห่งทะเลบูรพาได้อย่างราบรื่น
“โอ้โห! นี่หรือทะเลบูรพา มองไม่เห็นปลายทางเลยสักนิด!”
อันหลินยืนอยู่บนชายหาด ทอดมองทิวทัศน์ที่ผืนฟ้าและทะเลเป็นสีเดียวกัน อุทานมาจากหัวใจ
น้ำครามใสแจ๋ว กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เกลียวคลื่นตระการตา นี่เป็นความประทับใจแรกที่เขาได้จากทะเลบูรพา
สถานที่ที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้ เป็นอาณาเขตของจักรวรรดิมุกดา
จักรวรรดิมุกดาถูกปกครองโดยเผ่ามุกดา พวกมันเป็นหนึ่งในร้อยเผ่าพันธุ์ รูปลักษณ์น่าสนใจมาก ผิวขาวเหลือง มีสองแขนสองขาเฉกเช่นมนุษย์ ทว่าสั้นมาก รูปร่างก็กลมมน ความสูงทั่วไปราวๆ หนึ่งเมตร มองจากภายนอก พวกมันเป็นเหมือนไข่มุกมีสติปัญญาที่เดินเหินบนพื้นเรียบ
“ท่านอันหลิน นี่แหละน่านน้ำที่ใกล้เจ็ดแดนภูตผีที่สุด”
ไข่มุกตัวหนึ่งชี้ไปด้านหน้า ใบหน้ากลมกลึงเคร่งขรึมจริงจัง
นางมีนามว่าฉีฉี เป็นมัคคุเทศก์ชั้นหนึ่งที่อันหลินจ้างมาด้วยเงินหนึ่งหมื่นหินวิญญาณ
นางเป็นหญิงงามที่เลื่องชื่อในเมืองริ้วคลื่นละแวกนี้ มีเรือนร่างที่กลมมนที่สุด ขาวสะอ
