ห่งทะเลบูรพากันหน่อย!”
อันหลินขี่สุนัขเหาะขึ้นฟ้า มุ่งหน้าไปทางประตูเมืองอย่างตื่นเต้น
“ทะเลปีศาจเชี่ยวชาญการใช้ยาพิษ พวกเจ้าระวังตัวด้วยนะ!” ฉีฉียังไม่บรรลุระดับหล่อเลี้ยงวิญญาณ เหาะเหินไม่ได้ ทำได้เพียงตะโกนเตือนลอดหน้าต่าง
“หายห่วงได้เลย”
อันหลินเหาะไปทางประตูเมืองโดยไม่เหลียวหลังมอง แค่ยาพิษของทะเลปีศาจกระจอกๆ จะเป็นภัยต่อความปลอดภัยของอันหลินได้อย่างไร พลังพฤกษธาตุอมตะมีความสามารถช่วยกำจัดหมื่นพิษ เกรงว่าจะมีเพียงปีศาจจักรพรรดิ ที่ทำให้เขาหวาดกลัวได้บ้าง
ในตอนนี้ ควันลอยขึ้นรอบประตูเมือง ไข่มุกที่เปล่งประกายใต้แสงจันทร์ทั้งหลายกำลังปล่อยคาถาโจมตีอยู่เหนือกำแพงเมือง ก่อตัวเป็นมังกรแนวป้องกันเปลวไฟ
“ท่านแม่ทัพราชามุกดา จำนวนข้าศึกมีมากโข หากเป็นเช่นนี้ต่อไปเมืองต้องแตกแน่!” ไข่มุกรักษาการณ์ตัวหนึ่งตะโกนลั่น
“อดทนไว้! ข้าขอความช่วยเหลือจากเมืองเกลียวคลื่นแล้ว กองหนุนจะมาในไม่ช้า!” ไข่มุกทั้งกลมทั้งใหญ่ตัวหนึ่งพูดเสียงเข้ม ผิวของมันมีเกราะผิวหนังสีทองชั้นหนึ่งหุ้มอยู่ ดูค่อนข้างเท่
ขณะที่พูดอยู่นั้น จู่ๆ หนวดใหญ่ยักษ์ก็ยื่นมาบนยอดกำแพงเมือง กวาดต้อนด้วยพลังมหาศาล
ทหารไข่มุกนับไม่ถ้วนกรีดร้อง ถูกโจมตีจนตกลงจากกำแพงเมือง
“ฮ่าๆ ๆ ราชามุกดายังไม่ออกมารับความตายอีกหรือ!” หมึกยักษ์สูงสิบจั้งตัวหนึ่งปรากฏตัวนอกเมือง กำลังตะโกนอย่างอหังการ
โครมๆ ๆ…
ร่างดำทะมึนพุ่งชนประตูเมืองไม่หยุด การโจ
