ว้นแล้ว เป็นผู้เที่ยงแท้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว สูงกว่าเขา มันเหนือฟ้าแล้วไม่ใช่หรือ
อันหลินชี้ท้องฟ้า พูดอย่างตะลึงว่า “พระเจ้าส่งท่านมาช่วยข้าหรือ”
“พรืด…” มาดของฉางเอ๋อถูกทำลายในพริบตา ร่างโยกคลอนดุจบัวน้ำ ขำเบาๆ กล่าวว่า “ขอร้องล่ะ ข้ากำลังพูดเรื่องที่จริงจังมากอยู่นะ เจ้าจริงจังหน่อยได้ไหม”
อันหลินหน้ามุ่ย “แต่ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเป็นใคร”
ฉางเอ๋อมองอากัปกิริยาของอันหลิน ดูไม่เหมือนแสร้งทำ จึงอดสงสัยในใจไม่ได้ เขาไม่รู้จักคนคนนั้นจริงๆ หรือ หรือคนคนนั้นไม่เคยเปิดเผยตัวตนกับเขา คอยดูแลเขาอย่างลับๆ เท่านั้น
นางคิดว่าอันหลินอาจจะไม่รู้จริงๆ ก็ได้ จึงพูดออกมาโดยตรงว่า “คนที่มาขอให้ข้าช่วยเจ้าถึงวังจันทรา มีนามว่าปรมาจารย์ลู่ยา”
“ปรมาจารย์ลู่ยาหรือ เขาเป็นใคร” อันหลินกะพริบตาปริบๆ สีหน้างุนงง
ฉางเอ๋อเห็นท่าทางเช่นนี้ของเขา จึงอดอึดอัดใจไม่ได้ “วิชาประวัติศาสตร์แผ่นดินบรรพกาลของเจ้าเรียนเสียเปล่า!”
อันหลินส่ายหน้า พูดอย่างฉะฉานว่า “วิชานี้เป็นวิชาเลือก ข้าไม่สนใจประวัติศาสตร์ จึงไม่ได้เลือก แต่หากเป็นผู้อาวุโสที่เลื่องชื่ออย่างยิ่ง ข้าน่าจะเคยได้ยินชื่อสิ…”
ฉางเอ๋อถอนหายใจเบาๆ “หากเทียบกับอีกสามท่านในแผ่นดินบรรพกาลแล้ว ชื่อเสียงของเขาไม่ลือเลื่อง น้อยคนจะรู้จัก ไม่ได้ก่อตั้งสำนัก เพียงแค่หลุดพ้นจากไตรภูมิ ท่องไปทั่วทุกภูมิ…”
“อืม…พระโคตมพุทธเจ้าเจ้าน่าจะเคยได้ยินใช่ไหม”
อันหลินพยักหน้าทั
