นที พระองค์เป็นถึงพระยูไล เป็นผู้สูงสุดที่บุกเบิกแดนพุทธ เป็นยอดฝีมือเก่งฉกาจที่เทียบเท่าจักรพรรดิสวรรค์ เขาจะไม่เคยได้ยินได้อย่างไร
“อาจารย์ของพระโคตมพุทธเจ้าคือปรมาจารย์ฮุ่นคุน ปรมาจารย์ฮุ่นคุนกับปรมาจารย์ลู่ยา พระแม่หนี่วา ปรมาจารย์หงจวินถูกขนานนามว่าเป็นเทพผู้สร้างทั้งสี่แห่งแผ่นดิน ตอนนี้เจ้ารู้หรือยังว่า ปรมาจารย์ลู่ยาที่อยากช่วยชีวิตเจ้าเป็นบุคคลแบบใด” ฉางเอ๋อมองอันหลิน พูดพลางยิ้มหยัน
อันหลินฟังแล้วงงเป็นไก่ตาแตก ราวกับฟังคัมภีร์สวรรค์
ปรมาจารย์ลู่ยา เทพสร้างโลก
ให้ตายสิ นี่มันบุคคลที่น่ากลัวกว่าหลงอ้าวเทียน จ้าวรื่อเทียนนับพันหมื่นเท่า! เขาไปเกี่ยวข้องกับบุคคลระดับนี้ตั้งแต่เมื่อใด หรือเขาจะเป็นตัวเอก เขามีความสามารถที่น่าเหลือเชื่อ โลกใบนี้ต้องการให้เขากอบกู้
ความคิดพรั่งพรู อันหลินยืนนิ่งกับที่ปานรูปปั้น เรื่องนี้สะเทือนใจเขามากเหลือเกิน!
ลมราตรีเย็นเยือกพัดผ่าน เงาไม้โยกไหว กลีบดอกขาวผุดผ่องร่วงลงบนศีรษะของอันหลิน เขากลับไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ฉางเอ๋อไม่รบกวนเขา ปล่อยให้เขาตกตะกอนด้วยตัวเอง
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน กว่าอันหลินจะได้สติกลับมา
“เอ่อ…แล้วที่ท่านช่วยปรุงยาเซียนให้ข้า ข้ายังต้องคืนหรือไม่”
ฉางเอ๋อ “…”
นางกุมขมับอย่างระอาใจ ไม่คิดเลยว่าอันหลินตกตะกอนเนิ่นนานปานนี้ ทว่าสิ่งที่พูดออกมาจะเป็นประโยคนี้
“เอ้อ! ปรมาจารย์ลู่ยาได้พูดกับท่านไหมว่า ข้ามีพรสวรรค์เหนือชั้น
