เดียว…”
อันหลินยืนอยู่อีกมุม เลือกอุดหูไม่ยอมฟัง
เขาอยากจะแขวะเหลือเกิน แต่เขารู้ว่าหากพูดขึ้นมาในเวลานี้ เขาจบเห่แน่
กระต่ายดวงจันทร์ยืนเงียบอยู่อีกทาง เคยชินกับเรื่องนี้นานแล้ว ดวงตากลมโตเหลือบมองอันหลินไม่หยุด ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
“อันหลิน แม้ฉางเอ๋อจะไม่แยแสที่เจ้ารู้เรื่องนี้ แต่ข้าหวังว่าเจ้าจะไม่แพร่งพรายออกไป” จู่ๆ เสียงมีเสน่ห์ของผู้หญิงก็ดังในจิต
อันหลินเสมองกระต่ายดวงจันทร์ รู้ว่ามันหมายถึงเรื่องอะไร จึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น ส่งกระแสจิตตอบว่า “วางใจเถอะ ข้าจะปิดปากให้สนิทแน่นอน”
พูดคุยสัพเพเหระพักหนึ่ง อันหลินก็ขี่สุนัขออกจากวังจันทราพร้อมซูเฉี่ยนอวิ๋น
วันหยุดระยะเวลาหนึ่งเดือนเริ่มมาเยือนอีกแล้ว
