รรค์เสียอีก…
เขาโอนสิบสองล้านหินวิญญาณในแหวนมิติให้ฉางเอ๋อ
อันหลินที่ใช้หนี้หมดแล้วโล่งอก ผ่อนคลายไปทั้งตัว
เขาเป็นคนซื่อตรงที่จะไม่สบายตัวเลยเมื่อติดหนี้ อาการนี้คงจะแก้ไม่หายแล้ว
ตอนนี้ในแหวนมิติเหลือเพียงสองล้านแปดแสนหินวิญญาณแล้ว เขาเปลี่ยนจากสุดยอดเศรษฐีเป็นเศรษฐีใหญ่ กำลังทรัพย์ลดลงมาหนึ่งระดับเต็มๆ
มันไม่มีอะไรน่าเสียดาย ลำดับต่อไป เขายังต้องซื้อของขวัญชิ้นใหญ่ให้สวีเสี่ยวหลานอีกแน่ะ
ถ้าให้เงินกับสวีเสี่ยวหลานโดยตรง นางไม่รับแน่นอน จึงแสดงน้ำใจของตนด้วยวิธีมอบของขวัญเท่านั้น
ฉางเอ๋อใช้มนตร์ข้ามมิติ พาทั้งคู่กลับมาที่วังจันทราอีกครั้ง
ซูเฉี่ยนอวิ๋นกับกระต่ายดวงจันทร์มองทั้งสองที่กลับมาอึ้งๆ ราวกับเห็นเรื่องราวมหัศจรรย์
ความกลัดกลุ้มก่อนหน้านี้ของฉางเอ๋อมลายหายไป เดินเข้าไปจับมือซูเฉี่ยนอวิ๋น ขำเบาๆ “ทำหน้าแบบนี้ทำไม ข้ากับอันหลินไม่ได้มีอะไรเสียหน่อย”
“แต่พี่…ท่านกับเขาจับมือกัน…” หน้าอกของซูเฉี่ยนอวิ๋นกระเพื่อม ใบหน้าขาวเนียนดุจหยกแดงระเรื่อ ราวกับกำลังพูดเรื่องที่น่าเขินอายมาก
“ซูซูคนโง่” ฉางเอ๋อยื่นมือเรียวปานต้นหอมออกไปดีดหน้าผากซูเฉี่ยนอวิ๋น “ข้าเคยบอกแล้วไม่ใช่หรือว่า จับมือไม่ท้องหรอก มีแต่จูบเท่านั้น…”
ซูเฉี่ยนอวิ๋นหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม ประหนึ่งแอปเปิลสุกงอม ดูน่ารักมากเป็นพิเศษ พูดเสียงอ่อนว่า “ท่านไม่ได้จูบใช่ไหม”
ฉางเอ๋อส่ายหน้าอย่างจริงจัง “ไม่ได้จูบ ข้าจูบแค่ซูซูคน
