โชคดีกระต่ายดวงจันทร์ยั้งมือ อันหลินแค่หน้ามืด ไม่ได้สลบเหมือดไปอย่างสิ้นเชิง
ซูเฉี่ยนอวิ๋นรีบเข้าไปประคองอันหลินที่หน้ามืดตาลาย มองกระต่ายดวงจันทร์ตาเขียว
กระต่ายดวงจันทร์ทำเสียงฮึดฮัดในลำคอ ทำท่าเป็นเชิงบอกว่าสมควรแล้ว
นานแล้วที่ไม่มีบุรุษมาที่วังจันทรา โผล่มาคนหนึ่ง ย่อมต้องสั่งสอนให้ดี
“ในเมื่อเจ้าเป็นฝ่ายมาใช้หนี้ด้วยตัวเอง เช่นนั้นก็ตามข้าไปพบพี่ฉางเอ๋อแล้วกัน”
กระต่ายดวงจันทร์เหลือบมองอันหลินที่ได้สติแล้ว หันหลังเดินนำอยู่ข้างหน้า
“แต่ข้าต้องเตือนเจ้าก่อนนะ ช่วงนี้นายหญิงอารมณ์ไม่ปกติ เจ้าต้องระวังคำพูดและกิริยา หากทำให้นางไม่พอใจ ข้าช่วยเจ้าไม่ได้นะ!” เดินไปได้สองก้าว กระต่ายดวงจันทร์ก็หันกลับมาเตือนอันหลิน
อันหลินพยักหน้าจริงจังเมื่อได้ยิน เขาเพียงแค่มาใช้หนี้ วางตัวว่าง่ายหน่อยก็พอแล้ว
ชั้นเก้าของวังจันทรา ที่นี่สามารถมองเห็นแผ่นดินจันทราได้ทั้งผืน
อ้อมผ่านม่านที่มีรูปวาดธรรมชาติแล้ว ร่างงดงามก็เข้าสู่คลองจักษุ อันหลินเห็นสตรีที่ถูกขนานนามว่างดงามที่สุดในหล้า
ชุดกระโปรงสีขาวที่นางสวมใส่พลิ้วไหวกลางสายลมโชย ประดุจบัวน้ำที่ผลิบานในรัตติกาล
ร่างอรชรสูงระหงตะแคงตัวพิงเก้าอี้ มือเรียวยาวเท้าคาง ใบหน้าเอื่อยเฉื่อย นัยน์ตาหยาดเยิ้มดุจสายธารยามสารทเสมองทางอื่น ราวกับกำลังคิดอะไรอยู่
รูปโฉมของฉางเอ๋อย่อมไม่ต้องพูดถึง เหนือกว่าซูเฉี่ยนอวิ๋นมากโข มันเป็นความงามที่ทำให้ใจสั่นไหว ชวนใ
