ไม่ได้สู้ เขาหนีไป”
อันหลิน “…”
“แต่ตอนที่เขาหนี ฝากข้ามาบอกเจ้าด้วย” จู่ๆ หวังเสวียนจ้านก็โพล่งขึ้นมา
“ฝากมาบอกข้าหรือ” อันหลินเบิกตากว้าง ทำหน้าตกใจ
หวังเสวียนจ้านพยักหน้าอย่างประหลาดใจ “เขาบอกว่า เขาไม่ได้มีแค่ดัชนีวิถีสวรรค์เท่านั้น แต่ยังรู้หมัดวิถีสวรรค์ บาทาวิถีสวรรค์ กระบี่วิถีสวรรค์… หากเจ้าใคร่ศึกษา ให้ไปหาเขาที่แดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์ เขาสอนเจ้าได้…”
อันหลิน “…”
Excuse me (อะไรนะ)
อันหลินไม่รู้ว่าควรจะใช้วิธีไหนมาแสดงความรู้สึกในตอนนี้
มีบาทาวิถีสวรรค์ด้วยเหรอ ทำไมไม่มีตดวิถีสวรรค์ด้วยล่ะ ท่าพวกนั้นเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของวิถีสวรรค์เหรอ
แม้จะฟังดูสุดยอดมาก แต่เมื่อนึกถึงเหตุการณ์อันอนาถที่ใช้ดรรชนีวิถีสวรรค์เสร็จแล้วระเบิดตัวเอง เขาก็เย็นวาบไปทั้งตัว คิดอยากจะปฏิเสธตามสัญชาตญาณ
ทำไมเฉินเฉินถึงบอกว่า ‘สอนตนได้’ ล่ะ…
กระบวนท่าที่สุดยอดปานนี้ อันหลินทำได้ตั้งแต่แรกเห็น เฉินเฉินก็ไม่รู้สึกแปลกใจ ต้องมีลับลมคมในเป็นแน่ แต่เขากลับไม่อยากแตะต้อง รู้สึกเหมือนว่าหากข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้ มันจะอันตรายมาก
อืม…ช่างเถอะๆ ค่อยว่ากันวันหลังแล้วกัน
อันหลินส่ายหน้า สลัดความสงสัยเหล่านี้ออกจากสมอง
สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือ เสริมสร้างความสามารถของตน เพียงแค่มีความสามารถ ไม่มีปัญหาอะไรที่แก้ไขไม่ได้ ถึงตอนนั้นไม่ว่าจะเป็นหมัดวิถีสวรรค์ บาทาวิถีสวรรค์ ทั้งวันทั้งคืนก็ไม่มีปัญหา!
หลังบอกลาหวั
