การที่อันตรายที่สุดของสรวงสวรรค์เช่นกัน
ใบหน้าคมคายของหวังเสวียนจ้านเผยรอยยิ้มสง่างงาม “ชีวิตนี้ข้าหวังเสวียนจ้านไม่เกรงกลัวศึก และเพราะที่นั่นมีสงครามไม่หยุด ข้าถึงได้เลือกจะไปประจำการที่นั่น มีเพียงการต่อสู้เท่านั้นที่ทำให้ข้าแข็งแกร่งยิ่งขึ้น!”
จากนั้นเขาก็พูดอย่างมีเลศนัยว่า “อีกอย่าง…เจ้าลองเดาดูสิว่า ข้าเจอใครที่นั่น”
อันหลินกะพริบตาปริบๆ “เฉินเฉินหรือ”
หวังเสวียนจ้านทำหน้าตกใจ “เอ๊ะ เจ้ารู้ได้อย่างไร!”
“นอกจากเฉินเฉิน จะมีใครที่ทำให้ท่านเกิดความสนใจได้ขนาดนี้อีก…” อันหลินยิ้มมุมปากมองชายหนุ่มข้างกาย ทำท่าเป็นเชิงบอกว่า ‘ข้ารู้’
หวังเสวียนจ้านหัวเราะเฝื่อนๆ อย่างกระดากอายแล้วพูดว่า “ตั้งแต่ข้าเกิดมาจนถึงป่านนี้ รบมานับครั้งไม่ถ้วน มีการต่อสู้เพียงสองครั้งที่ทำให้ข้าจดจำได้ลึกซึ้งที่สุด หนึ่งคือกับเจ้า อีกครั้งคือกับเขา”
“ครั้งแรกที่สู้กับเจ้า ข้าแพ้เจ้า ครั้งนั้นข้ายอมรับทั้งกายใจ เพราะแค่เจ้าชี้นิ้วแผ่นดินก็แตกระแหงแล้ว ข้าต้านทานไม่ได้เลย”
“แต่ต่อสู้กับเฉินเฉิน เขายังไม่ทันได้ใช้นิ้ว ข้าก็ถูกพลังกดดันจนไม่กล้าสู้ต่อ หวาดกลัวก่อนสู้เป็นความอดสูครั้งใหญ่ในชีวิตนี้ของข้า…ข้าต้องหาเขาให้เจอแล้วสู้กับเขาอย่างผ่าเผย แม้ต้องแพ้ ข้าก็จะสู้จนถึงวินาทีที่ตัวเองล้มลง!”
อันหลินได้ฟังก็สงสัย “ครั้งก่อนที่ท่านเจอเฉินเฉินที่แดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์ ไม่ได้สู้กันหรือ”
หวังเสวียนจ้านส่ายหน้า “
