นก็เป็นพิธีจบการศึกษาของนักเรียน หวังเสวียนจ้านเป็นตัวแทนนักเรียนทั้งสำนักในการกล่าวสุนทรพจน์
อันหลินมองชายหนุ่มที่งามสง่า มีความน่าเกรงขามเต็มเปี่ยมบนเวที ในใจอดรำพันไม่ได้ เวลาช่างผ่านไปไวเสียจริง ไม่คิดเลยว่าแม้แต่เขาก็จะจบการศึกษาแล้ว
หวังเสวียนจ้านกับอันหลินก็นับว่าเป็นเพื่อนกันแล้ว มันเป็นมิตรภาพระหว่างรบที่เกิดจากการชุมนุมแลกเปลี่ยนมรรคเทศนาสี่ทิศ สหายที่พึ่งพาได้เช่นนี้จากไปแล้ว อันหลินหงอยเหงามากทีเดียว
หลังกล่าวสุนทรพจน์เสร็จ หวังเสวียนจ้านก็มาอำลาอันหลินเป็นการเฉพาะเช่นกัน
ทั้งคู่เดินอยู่บนทางเดินของรั้วสำนัก เรียกให้นักเรียนเหลียวมองอยู่บ่อยครั้ง เพราะคนหนึ่งเป็นยอดฝีมืออันดับหนึ่งของสำนัก อีกคนเป็นตำนานของสำนัก ชื่อเสียงโด่งดังมาก
“ศิษย์พี่หวัง ท่านจะไปแคว้นเฟิงหยวนจริงหรือ ได้ยินว่าหน่วยปฏิบัติการในแคว้นเฟิงหยวนของสรวงสวรรค์รบไม่หยุดพัก อันตรายมากนะ” อันหลินได้ยินว่าหวังเสวียนจ้านตัดสินใจจะเข้าร่วมหน่วยปฏิบัติการของสรวงสวรรค์ที่อยู่ในแคว้นเฟิงหยวน จึงอดเป็นห่วงไม่ได้
แคว้นเฟิงหยวนมีอาณาเขตติดต่อกับแดนศักดิ์สิทธิ์เหมันต์ มักจะมีสงครามเกิดขึ้นบ่อยครั้ง อย่าเห็นว่าศัตรูเป็นสาวหิมะรูปโฉมงามสะคราญแล้วจะดูแคลนได้ พวกนางมีความเด็ดขาด ความสามารถเก่งกล้า เหนือกว่าเผ่าพันธุ์ผีดูดเลือดทางตะวันตกเฉียงใต้เสียอีก ที่นั่นเป็นจุดที่มีสงครามรุนแรงที่สุดในแดนจิ่วโจว และเป็นหน่วยปฏิบัติ
