สี่ยวหลาน ไม่คิดว่าตอนนี้แม้แต่เจ้าของสุสานอย่างมังกรเสิ่นอิงก็อยากจะพิสูจน์เช่นนี้ด้วยเหมือนกัน…
ลำแสงสีแดงสาดออกจากเรียวนิ้วของเสิ่นอิง แตะเบาๆ ที่หน้าผากของสวีเสี่ยวหลาน
สวีเสี่ยวหลานหลับตาพริ้ม แพขนตาสั่นระริก ใบหน้าหยาดเยิ้มแลดูลุ้นระทึก
อันหลินจ้องอากัปกิริยาของเสิ่นอิงอย่างใจจดใจจ่อ มองใบหน้านางจากเรียบเฉยไปถึงงุนงง จากนั้นก็กระจ่างใจ
เสิ่นอิงลดมือลง สิ้นสุดการใช้คาถา
ไม่มีเหตุการณ์สะเทือนฟ้าดินอะไร ระหว่างนี้ล้วนนิ่งสงบอย่างยิ่ง
สวีเสี่ยวหลานลืมตาขึ้นมองหญิงสาวงามสง่าตรงหน้า ทั้งหวั่นวิตกและคาดหวัง
ดวงตาของเสิ่นอิงเป็นประกาย สีหน้าที่มองสวีเสี่ยวหลานก็อ่อนโยนยิ่งกว่าเดิม
“ลูกเอ๋ย ข้ารู้แล้ว ข้ารู้หมดแล้ว ให้ข้าบอกความจริงกับเจ้าเถอะ…”
ฟังคำพูดของเสิ่นอิง อันหลิน ต้าไป๋และเจ้าอัปลักษณ์รู้แล้วว่ามีข่าวดี!
เสิ่นอิงพูดเสียงนุ่มว่า “ลูกสาวของลูกชายของลูกสาวของลูกสาวของลูกสาวของลูกชายของพี่ข้าก็คือเจ้านี่เอง!”
สวีเสี่ยวหลานอ้าปากหวอ “ฮะ”
อันหลิน เจ้าอัปลักษณ์และต้าไป๋ต่างก็นิ่งเป็นหิน
เสิ่นอิงอธิบายอีกครั้งว่า “พูดอีกอย่างก็คือ น้องสาวของแม่ของพ่อของแม่ของแม่ของแม่ของพ่อเจ้าก็คือข้า!”
อันหลิน เจ้าอัปลักษณ์และต้าไป๋นิ่งเป็นหิน
ริมฝีปากของสวีเสี่ยวหลานสั่นระริก นางรู้แล้ว นางรู้แล้วว่าตนกับเสิ่นอิงเป็นญาติกัน!
แต่ว่า…ศักดิ์ที่น่ากลัวปานนี้ นางควรจะเรียกญาติคนนี้อย่างไร…
“ท่าน…ท่านย
