สำนึกตน แต่ตอนนี้ข้าถูกชะตากับน้องสวีเสี่ยวหลาน จึงมอบให้นาง ทำไม เจ้ามีปัญหาหรือ”
“ไม่ยุติธรรมเลยโฮ่ง!” ต้าไป๋โอดครวญน้ำตาอาบหน้า
มันเดินทั่วสุสาน พบอันตรายปางตายต่างๆ นานา ผลสุดท้ายไม่ได้อะไรเลย มันไม่ยอม!
“สุสานนี้เป็นของข้า สมบัติข้าเป็นคนแจก ทุกอย่างขึ้นอยู่กับข้า!” เสิ่นอิงเชิดหน้าขึ้น สายตามองเย้ยทุกคน พูดด้วยเสียงเย็นเจืออานุภาพอันไร้เทียมทาน
อันหลิน ต้าไป๋และเจ้าอัปลักษณ์สะดุ้งโหยง ประโยคนี้ทำเอาพวกเขาพูดไม่ออก
นั่นสิ สุสานนี้เป็นของนาง จะยกสมบัติให้ญาติแล้วอย่างไร
ทุกคนก้มศีรษะลง ก้มหัวให้กับอำนาจญาติบรรพกาล
