ะเป็นพรหมลิขิตจริงๆ ตอนนั้นที่ข้าตีกระบี่วิหคมังกร ข้าอยากสร้างอาวุธเทวะที่ผสานพลังหงส์มังกรไว้ด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบ ปรากฏว่าเมื่อสร้างเสร็จ ข้ากลับไม่ใช่คู่ของมัน…” ขณะที่พูด นางก็มองสวีเสี่ยวหลานอีกครั้ง “ไม่คิดว่าแปดพันปีให้หลัง มันจะได้พบเจ้า เจ้าที่มีสายเลือดวิหคมังกร บางทีอาจทำให้พลังของกระบี่วิหคมังกรถูกสำแดงออกมาอย่างแท้จริงก็ได้…”
“พรหมลิขิต วิเศษเกินบรรยาย!” อันหลินพูดแขวะออกมา
สวีเสี่ยวหลานมองกระบี่วิหคมังกรในมืออึ้งๆ
ใช่แล้ว ทุกอย่างช่างบังเอิญเหลือเกิน นี่น่ะหรือบุพเพสันนิวาส…
กระบี่วิหคมังกรดังวิ้ง หลุดออกจากมือไป ลอยรอบๆ เสิ่นอิงด้วยความอาลัยอาวรณ์ และเหมือนว่ากำลังโต้แย้งคำว่า ‘ไม่ใช่คู่’ ที่นางว่า
เสิ่นอิงลูบกระบี่วิหคมังกรเบาๆ ด้วยใบหน้าที่เปื้อยรอยยิ้มบางๆ
นางมองสวีเสี่ยวหลานประหนึ่งคิดตกแล้ว โพล่งออกมาว่า “สายเลือดมังกรของเจ้ายังไม่ฟื้นคืนชีพ สาเหตุหลักเพราะสายเลือดพญาหงส์ของเจ้าฟื้นคืนชีพไว จึงยับยั้งการคืนชีพของพลังสายเลือดมังกร”
“ไม่เป็นไร ให้ข้าช่วยปลุกพลังสายเลือดมังกรให้เจ้า ถือโอกาสยกมรดกและสมบัติที่เหลืออยู่ที่นี่ของข้าให้เจ้าด้วย”
เมื่อสิ้นคำพูดนี้ สวีเสี่ยวหลานก็ยืนนิ่งกับที่
อันหลินไม่ยอม ยกมือขึ้นโต้แย้งว่า “พี่เสิ่นอิง มรดกนี่ไม่ใช่ทำการทดสอบ คัดเลือดอย่างยุติธรรมแล้วค่อยว่ากันหรอกหรือ!”
เสิ่นอิงหัวเราะร่า “ตอนแรกยังเหลือการทดสอบสายเลือดกับการทดสอบ
