ู้สึกว่ามันเป็นเรื่องสมควร!
“จ้องพอหรือยัง” หญิงชุดขาวเห็นทุกคนจดจ้องเขามังกรของนาง ก็ไม่แปลกใจ เพียงแค่ยิ้มบางๆ
“จ้องพอแล้ว ขอบังอาจถามผู้อาวุโส รางวัลของตำหนักนี้ใช่เขามังกรหรือไม่” อันหลินเอ่ยถามอย่างสงบเสงี่ยม
ใช่แล้ว แม้หลงอ้าวเทียนเคยบอกว่ารางวัลคือมรดกและสมบัติของเสิ่นอิงอะไรเทือกนั้น แต่อันหลินก็หวังว่ารางวัลจะเป็นเขามังกรคู่นี้
“ไม่ใช่หรอกนะ” หญิงชุดขาวไม่โมโห กลับตอบยิ้มๆ ว่า “เป็นของดีที่ไม่ด้อยไปกว่าเขามังกรคู่นี้ เพียงแต่ว่าหากต้องการมัน จำต้องผ่านการทดสอบก่อน…”
“การทดสอบอะไรหรือ” อันหลินถามอย่างสงสัย
“การทดสอบที่หนึ่ง การทดสอบพลังต่อสู้” หญิงชุดขาวเรียกลมก่อตัวเป็นกระบี่ ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับอยู่
แต่รังสีอำมหิตเย็นเยือกที่แผ่ออกจากตัวนางกลับเป็นเหมือนความหนาวเหน็บอันยาวนาน ทำให้ทุกคนสั่นระริกขึ้นมาทันที
“ต๋าอี ต๋าเอ้อร์!” อันหลินตะโกนลั่น
ฟิ้ว!
หญิงชุดขาวย่ำเท้า พุ่งประชิดตัวต๋าอีกับต๋าเอ้อร์ที่อยู่หน้าสุดในพริบตา กระบี่ลมตวัดฟันลงมา
กันดั้มตัวหนึ่งเพิ่งวางค่ายกลคุ้มกันไอออน กลับถูกกระบี่ของหญิงชุดขาวฟันจนเป็นรูใหญ่
ดาบเลเซอร์ของกันดั้มอีกตัวจะฟันที่บั้นเอวของหญิงสาวแล้ว มันรวดเร็วดุจสายฟ้า ราวกับลำแสงกะพริบวาบ
นิ้วเรียวขาวหยวกกลายเป็นกรงเล็บมังกรแล้วคว้าหมับ พลังมหัศจรรย์อย่างยิ่งแช่แข็งกาลเวลา ขัดขวางทิศทางของดาบเลเซอร์
นางก้าวถอยหลัง มืออีกข้างถือกระบี่
