ากลองกันขึ้นมา
“ข้าขอสั่งสอนสักหน่อย โฮ่ง!”
ต้าไป๋ขันอาสาก่อนใคร ย่างฝีก้าวเข้าไปหากระบี่วิหคมังกร
มันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ดวงตากลมโตดำขลับสุกใสเปี่ยมความรู้สึก เชิดหน้าขึ้นอย่างลำพองตน พูดเสียงนุ่มว่า “ที่รัก ไปกับข้า ข้าจะดูแลเจ้าเป็นอย่างดี อยู่กับเจ้าไปชั่วชีวิต ชมทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดกับเจ้า เที่ยวซ่องคณิกาที่ดีที่สุด สังหารศัตรูที่เก่งฉกาจที่สุด…หากว่าเจ้ายอม ข้าก็จะเลียเจ้าทุกวัน ดูแลเจ้าทุกวันได้…”
เปรี้ยง!
ยังพูดไม่ทันจบ สายฟ้าเส้นหนึ่งก็ฟาดใส่ต้าไป๋โดยพลัน ทำให้มันกรอบนอกนุ่มใน
ต้าไป๋อ้าปากค้าง ควันขาวลอยออกจากปาก น้ำตารื้นขอบตา น่าสงสารยิ่งนัก
“ฮือ…ต่อให้เจ้าไม่ชอบคำสารภาพของข้า แต่ก็อย่าโหดร้ายขนาดนี้ได้ไหม โฮ่ง…”
กระบี่วิหคมังกรระเบิดสายฟ้า เห็นได้ชัดว่าระดมพลังจะฟาดอีกหลายครา ต้าไป๋เห็นดังนั้นก็ตกใจจนเผ่นแน่บ ไม่กล้ายั่วยุกระบี่เซียนที่อารมณ์ร้อนโมโหร้ายเล่มนี้อีก
กลยุทธ์แย่งชิงของต้าไป๋ล้มเหลว
อันหลินไม่คิดเลยว่าต้าไป๋จะใช้วิธีแบบนี้เอาใจกระบี่วิหคมังกร ยิ่งไปกว่านั้นไม่คิดว่าต้าไป๋จะพูดจาที่หวานเลี่ยนน่าสะอิดสะเอียนปานนี้ได้ ทำเอาเขาขนลุกขนพอง
อย่าว่าแต่กระบี่วิหคมังกรจะฟาดมัน ขืนยังพูดต่อไป อันหลินก็คงจะตีหมาแล้ว
“ขอข้าลองดูหน่อย!”
เจ้าอัปลักษณ์เดินเข้าไปหากระบี่วิหคมังกรอย่างเคร่งขรึม
แววตาของมันจริงใจ ดวงตาโตดุจโคมไฟมีชีวิตชีวา พูดเสียงดังว่า “น้องชายวิหคมังกร เ
