าง พวกเขาอยู่ตรงหน้าแต่กลับแยกไม่ออกเลยสักนิด!
เมื่อเห็นท่าทางตะลึงอ้าปากค้างของทุกคน อันหลินคนหนึ่งก็ระเบิดเสียงหัวเราะ “นี่แหละความสามารถใหม่ของข้า พลังน้ำแยกร่าง! เป็นอย่างไรบ้าง ตกใจล่ะสิ”
สวีเสี่ยวหลานยกมือปิดปาก นัยน์ตาฉายประกายวาบ “คุณพระ เจ้ามีวิชาที่ล้ำค่าปานนี้เชียวหรือ ปกติจะมีเพียงยอดฝีมือระดับหวนสู่ความว่างเปล่าเท่านั้นที่จะใช้วิชาแยกร่างแบบนี้ได้”
อันหลินยืนพิงต้าไป๋อย่างลำพองใจ “นี่เป็นแค่ขั้นที่หนึ่ง ต่อไปข้าจะฝึกวรยุทธ์ที่สูงกว่า ไม่ได้เหมือนเพียงภายนอก ร่างแยกอาจจะมีพลังต่อสู้เหมือนร่างจริง นั่นต่างหากที่เรียกว่าสุดยอดของจริง!”
พูดไปพูดมา ความใฝ่ฝันก็ปรากฏบนใบหน้าของเขา
ต้าไป๋ เจ้าอัปลักษณ์กับสวีเสี่ยวหลานต่างก็มองเขาด้วยความอิจฉา
จากนั้นเขาก็กลายเป็นน้ำ ชุ่มไปทั่วร่างกายต้าไป๋
ต้าไป๋ “…”
“ฮ่าๆ ๆ ๆ…คิดไม่ถึงล่ะสิ นี่ต่างหากเป็นตัวจริงของข้า!” อันหลินอีกคนที่ไม่พูดไม่จาหัวเราะลั่นอย่างได้ใจขึ้นมา ท่าทางเหมือนดีใจที่ตบตาได้สำเร็จ
ต้าไป๋ “เจ้าทำแบบนี้จะเสียสัตว์พาหนะสูงส่งอย่างข้าไปได้ โฮ่ง!”
สวีเสี่ยวหลานกลอกตาใส่อันหลินที่กำลังหัวเราะ แต่ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เพราะสภาพของอันหลินในตอนนี้ดูแล้วปกติมาก ไม่คลุ้มคลั่งเช่นตอนที่ดูดพลังไฟ
อันหลินเบนสายตามองไข่มุกมังกรอัสนีที่ลอยอยู่กลางอากาศ เขากำไข่มุกมังกรไว้เพื่อสัมผัสพลังงานภายใน มันเป็นพลังอัสนีที่บริสุทธิ์อย่างยิ
