่ง
ทว่าระบบไม่ได้แจ้งเตือนอะไรเกี่ยวกับมันเลย
เขาครุ่นคิดเล็กน้อย มองต้าไป๋ เจ้าอัปลักษณ์กับสวีเสี่ยวหลานแล้วถามว่า “มีใครสนใจไข่มุกมังกรนี่บ้าง”
ไข่มุกมังกรอัสนีไม่เหมือนอาวุธต่อสู้ทั่วไป แต่เป็นตัวพาหะพลังงานพิเศษอย่างหนึ่ง อันหลินเก็บมันไว้ก็ไม่รู้ควรจะใช้อย่างไร จึงอยากถามหน่อยว่าใครต้องการเจ้านี่บ้าง
ต้าไป๋ส่ายหน้า “ข้าไม่ถูกกับสายฟ้า เพราะไม่ชอบทำตัวเท่”
เจ้าอัปลักษณ์ก็ทำหน้าไม่สนใจเช่นกัน “ไม่เคยข้องเกี่ยวกับวิถีสายฟ้า ให้ข้าก็ไม่มีประโยชน์”
สวีเสี่ยวหลานเดินมาหาอันหลิน นัยน์ตาจ้องมองไข่มุกมังกรอัสนีเม็ดนั้น ทำท่าขบคิด
“ให้ข้าแล้วกัน ไข่มุกเม็ดนี้ทำให้ข้ารู้สึกคุ้นเคยมาก…” นางเงียบไปครู่หนึ่งแล้วโพล่งขึ้นมา
อันหลินชะงักไป อดถามไม่ได้ว่า “เจ้าชอบเล่นไฟไม่ใช่หรือ ทำไมจู่ๆ ถึงเกิดความรู้สึกกับสายฟ้าล่ะ”
สวีเสี่ยวหลานก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ส่ายหน้าพูดว่า “แค่รู้สึกว่าไข่มุกเม็ดนี้กับข้ามีสายใยบางอย่าง อีกอย่างพลังสายฟ้าที่แฝงอยู่ในไข่มุกเม็ดนี้ ก็ทำให้ข้ารู้สึกสนิทใจด้วยเหมือนกัน”
อันหลินยักไหล่ ยื่นไข่มุกมังกรอัสนีให้สวีเสี่ยวหลาน
เขาไม่เข้าใจคำพูดที่ลึกลับซับซ้อน แต่ในเมื่อสวีเสี่ยวหลานชอบไข่มุกเม็ดนี้ งั้นก็ยกให้นางแล้วกัน
ทุกคนพักบนก้อนหินลอยฟ้าครู่หนึ่งแล้วมุ่งหน้าไปยังตำหนักต่อไป
บอกตามตรง พวกเขามีความกดดันในใจไม่น้อยเลย เมื่อยืนอยู่ตรงหน้าตำหนักพสุธา
ตำหนักสวรรค์ พสุธา ดำแล
